เจียงเสี่ยวเม่ยไม่มีจักรยาน แต่โชคดีที่ที่ทำงานอยู่ไม่ไกลจากบ้าน
จี้หยางกับเจียงเหย่เดินไปได้ครึ่งทางก็พบเธอเข้า
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมารับเจียงเสี่ยวเม่ยหลังเลิกงาน เธอดีใจมาก คล้องแขนจี้หยางอย่างสนิทสนม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส
“พี่สะใภ้ เมื่อเช้าพี่หวังทอดปาท่องโก๋ ฉันคิดว่าพี่ต้องชอบกินแน่ ๆ เลยตั้งใจเก็บไว้ให้หนึ่งชิ้น อยู่ในกล่องข้าวของฉันนี่แหละ พรุ่งนี้เช้าพี่จะกินเป็นอาหารเช้าก็ได้ หรือจะเก็บไว้กินเล่นคืนนี้ก็ยังได้”
“ได้สิ ฉันไม่ได้กินปาท่องโก๋มานานแล้ว ขอบใจนะตงหยา”
“พี่สะใภ้ จะเกรงใจฉันทำไมกัน ปาท่องโก๋ที่อยู่ในกล่องข้าวไม่อร่อยเท่าทอดใหม่ ๆ หรอก ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าพี่มาที่ทำงานของฉันสิ ฉันจะแอบให้พี่หวังทอดให้ กินตอนทอดเสร็จใหม่ ๆ อร่อยกว่าเยอะ”
“ได้เลย ไหน ๆ ฉันก็ไม่มีธุระอะไร พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปหาเธอ”
“ดีจังเลยพี่สะใภ้ ฉันจะให้พี่หวังเก็บน้ำเต้าหู้ไว้ให้พี่อีกชาม แล้วก็ ๆ ต้องเก็บแป้งทอดไว้อีกชิ้นด้วย”
ทันใดนั้น เจียงเหย่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็แทรกขึ้นมาว่า“ที่แท้แกกินจนตัวอ้วนแบบนี้นี่เอง”
เจียงเสี่ยวเม่ยเบ้ปาก พี่ชายของเธอน่ารำคาญจริง ๆ เอาแต่พูดว่าเธออ้วน
จี้หยางหัวเราะพลางว่า“ฟังเธอพูดเข้าสิ เนื้อบนตัวตงหยาสักส่วนไหนที่งอกมาเปล่า ๆ กันล่ะ ล้วนได้ธัญพืชชั้นดีเลี้ยงดูทั้งนั้น อยากกินยังไม่มีเลย”
“ใช่แล้ว”พูดจบเจียงเสี่ยวเม่ยก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง นี่ไม่ใช่ยังบอกว่าเธออ้วนอยู่หรอกหรือ
เธอมองจี้หยางอย่างพูดไม่ออก“พี่สะใภ้ ท่านนี่ช่าง...เป็นสามีภรรยากับพี่ชายฉันจริง ๆ”