จี้หยางก้มหน้า ไหล่ขยับเบา ๆ สองครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความเขินอายว่า “พี่เสี่ยวเหย่ดีกับฉันจริง ๆ”
เจียงเหย่กำหมัดยกขึ้นแตะปลายจมูก กระแอมเบา ๆ หนึ่งที “พูดอะไรเหลวไหล เธอเป็นภรรยาฉันนี่นา” ความหมายแฝงก็คือ ในเมื่อเธอเป็นภรรยาฉัน ฉันดีกับเธอก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
พูดจบ เขาก็หยิบดินสอเขียนคิ้ววางลงบนโต๊ะจักรเย็บผ้าข้างจี้หยาง “ฉันคิดว่าเธออาจต้องใช้ ดินสอถ่านนั่นก็ใช้ไม่ค่อยดี”
จี้หยางมองดินสอเขียนคิ้วบนโต๊ะจักรเย็บผ้า ไม่คิดเลยว่าเจียงเหย่จะใส่ใจขนาดนี้ ทำเอาในใจรู้สึกหวานขึ้นมาจริง ๆ
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรซื้อแบบไหน เลยให้พนักงานช่วยเลือก เขาบอกว่าแบบนี้ดีที่สุด”
เขาจ่ายไปตั้งสองเหมาแน่ะ ยังมีแบบถูกกว่านี้ เป็นแบบกระดาษม้วน ราคาม้วนละแปดเฟิน แต่เขาไม่เอา คิดว่าของแพงย่อมมีเหตุผลที่แพง
จี้หยางรับดินสอเขียนคิ้วมาไว้ในมือ ปลายนิ้วลูบผ่านด้ามเรียบลื่น แววตาเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเดิม พอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มก็ทำให้ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว น้ำเสียงอ่อนนุ่ม “พี่เสี่ยวเหย่ ฉันรู้ว่าท่านหาเงินไม่ง่าย ยังอุตส่าห์ซื้อของให้ฉันอีก ฉัน...”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว “ฉัน...ฉันชอบท่านมากขึ้นทุกวันจริง ๆ”
“รู้ก็ดีแล้ว” เจียงเหย่พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
พอเจียงเหย่ลับสายตา จี้หยางก็ยิ้มจนตาหยี เธอเพิ่งค้นพบว่าตอนผู้ชายคนนี้จูบเธอ เขาดุดันเป็นพิเศษ แต่พอพูดคำหวานกลับดูไร้เดียงสาอย่างยิ่ง เหมือนครั้งก่อนที่เธอถามว่า ตัวเองเป็นคนที่เขารักที่สุดหรือเปล่า คำว่า “รัก” นั่นราวกับลวกปากเขาเสียจนพูดไม่ออก