อาจเป็นเพราะฝนใกล้ตก ในห้องจึงอบอ้าวอยู่บ้าง
หลังอาบน้ำ เจียงเหย่ก็ไม่ได้สวมเสื้อ หยดน้ำที่ยังเช็ดไม่แห้งไหลไปตามแนวไหล่ ผ่านกล้ามอกที่เป็นมัดชัดเจน เลื่อนลงมาตามเอวและหน้าท้องที่กระชับแข็งแรง ก่อนจะหายเข้าไปตรงขอบกางเกงขายาวที่สวมไว้อย่างหลวม ๆ
ไหล่กว้างเอวสอบ เส้นสายของร่างกายดูแข็งแกร่งเย้ายวน พอเขายืนอยู่ข้างจี้หยาง ไอร้อนจากตัวผสมปนกับกลิ่นอายความเป็นชาย จนลมหายใจของเธอรวนไปหมด
“เลิกมองได้แล้ว ดึกป่านนี้อ่านหนังสือไม่ดีต่อสายตา”
จี้หยางแอบเหลือบมองกล้ามหน้าท้องของเขา สูดปากเบา ๆ
กล้ามหน้าท้องของเจียงเหย่ไม่เหมือนพวกที่จี้หยางเคยเห็นในชาติก่อน ซึ่งได้มาจากการกินเวย์โปรตีนและขลุกอยู่ในยิม แต่ละมัดกระชับเป็นเส้นสายลื่นไหล ดูแข็งแกร่งโดยไม่เกินพอดี แผ่เสน่ห์ดิบ ๆ ที่เปี่ยมด้วยพลังระเบิดออกมา
ชวนให้ใจสั่นเป็นพิเศษ
มองจนหน้าเธอเหลือง... เอ่อ ไม่ใช่สิ หน้าแดงต่างหาก
เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองเจียงเหย่ เอ่ยอย่างวางท่านิด ๆ “ฉันยังอ่านไม่จบเลย”
“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยอ่าน” เจียงเหย่เอื้อมมือดึงหนังสือออกจากมือจี้หยาง แล้วโยนลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ
เขาเหยียดแขนออก อุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว พลางบ่นหยอกไม่เลิก “ดูเธอผอมเสียจริง ผอมเกินไปแล้ว เหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อย พรุ่งนี้กินให้มากหน่อย บ้านเราก็ไม่ได้อดอยากเสียหน่อย”
“ไม่ใช่ ถ้าพูดแบบนี้ ฉันโกรธแล้วนะ ฉันผอมตรงไหนกัน” นี่มันน้ำหนักปกติต่างหากล่ะ
เจียงเหย่แปลกใจอยู่บ้าง เหตุใดแค่บอกว่าผอมถึงโกรธได้ เขาวางเธอลงบนเตียง แม้ไม่คิดว่าตัวเองพูดผิด แต่ก็ยังเอ่ยปลอบตามน้ำ “ใช่ ๆ เธอไม่ผอม ฉันต่างหากที่ผอม เธอจะอ้วนก็ได้ อ้วนเหมือนหมูน้อยเลย”