พี่สะใภ้จ้าวยังคงเด็ดถั่วฝักยาวในมือพลางพูดต่อว่า “ไม่รู้ว่าต้าหู่ตั้งใจหรือเปล่า พวกเธอก็รู้ว่าต้าหู่อายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งเมียเลย”
จี้หยางเป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องราวภายใน จึงถามว่า “น้องชายแต่งเมียแล้ว แต่พี่ชายยังไม่ได้แต่งหรือคะ?”
นึกได้ว่าจี้หยางเพิ่งแต่งเข้ามา ยังไม่รู้สถานการณ์ พี่สะใภ้จ้าวจึงอธิบาย
“เธอคงยังไม่เคยเจอต้าหู่สินะ เขาพิการน่ะ”
ถึงว่า ผู้หญิงจะแต่งงานก็ต้องคิดถึงเรื่องความเป็นอยู่จริง ๆ จะตัดสินใจแต่งเพียงเพราะวูบวาบขึ้นมาไม่ได้ อย่างน้อยชีวิตหลังแต่งงานก็ต้องมีหลักประกัน
“พูดถึงแล้ว เรื่องที่ต้าหู่พิการก็เกี่ยวข้องกับเอ้อร์หู่นั่นแหละ”
จี้หยางตั้งใจฟังต่อ
“เมื่อก่อนเอ้อร์หู่ไม่เอาไหน ตอนเรียนชอบรังแกเพื่อน ผลคือมีเพื่อนคนหนึ่งไม่ยอมเสียเปรียบเหมือนกัน คืนนั้นเลยเรียกพรรคพวกมาหลายคน ดักเล่นงานเอ้อร์หู่ระหว่างทางกลับบ้าน”
“ตอนนั้นพวกเขายังเด็ก ไม่รู้จักหนักเบา ในกลุ่มมีคนหนึ่งพกมีดทำครัวมาด้วย พอจะฟันเอ้อร์หู่ ต้าหู่ก็ยื่นมือไปขวางพอดี เลยโดนฟันเข้าที่แขนขวา ได้ยินว่าฟันโดนกระดูกกับเส้นประสาทด้วย”
“ตอนนั้นทั้งสองฝ่ายมัวแต่เถียงกันเรื่องค่าเสียหาย เลยไม่ได้พาไปรักษาทันที พอเถียงกันเสร็จแล้วค่อยพาไป มือขวาของต้าหู่ก็ใช้การไม่ดีเสียแล้ว”
“ด้วยสภาพแบบเขา จะหาภรรยาก็ยาก แต่ถ้าพูดกันจริง ๆ ก็ยังแต่งได้ ขอแค่ให้สินสอดมากหน่อย อย่างไรก็มีสาวที่ยอมแต่งด้วย แต่บ้านจางไม่ยอมควักเงิน เรื่องเลยยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้”