“ฉันอยู่ในตรอกนี้แหละ บ้านอยู่ติดกับบ้านเธอ แม่เธอกับฉันก็สนิทกันดี เรียกฉันว่าป้าหยางก็ได้ บ้านสามีฉันแซ่หยาง”
พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็ชี้ไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล “บ้านฉันอยู่ตรงนั้น ลูกสะใภ้คนเล็กของฉันอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี ถ้าว่างก็แวะมาหาลูกสะใภ้ฉันที่บ้านได้นะ”
จากนั้นเธอก็แนะนำคนอื่น ๆ ให้จี้หยางรู้จัก
“คนนี้คือพี่สะใภ้จ้าว”
“คนนี้คือป้าซุน”
“ส่วนคนนี้ เธอต้องเรียกคุณย่าจ้าวนะ”
“ที่เหลือคนที่อุ้มเด็กทารกอยู่ เรียกป้าเจิ้งก็พอ”
จี้หยางทำตามอย่างว่าง่าย “พี่สะใภ้จ้าว ป้าซุน คุณย่าจ้าว ป้าเจิ้ง”
“เอ๊ะ ลูกสะใภ้ของกุ้ยฉินคนนี้สวยจริง ๆ ผิวพรรณสดใสน่ามองเชียว”
“ใช่แล้ว ดูท่าทางก็เป็นคนอัธยาศัยดี ป้าเจียงนี่โชคดีจริง ๆ”
“เจียงเหย่เจ้าหนูนั่นได้กำไรไปเต็ม ๆ เลย”
ทุกคนทักทายกันอย่างเป็นกันเองอยู่สองสามคำ ก่อนจะถามว่า “แล้วนี่จะไปไหนล่ะ?”
“ฉันจะไปไปรษณีย์ค่ะ”
“อ้อ อย่างนั้นหรือ รีบไปเถอะ ไปรษณีย์ปิดตอนเที่ยง อย่าไปสายล่ะ เดี๋ยวเขาปิดเสียก่อน จะได้เสียเที่ยวเปล่า ๆ”
“ถ้าอย่างนั้น พี่ ๆ ป้า ๆ แล้วก็คุณย่าจ้าว ฉันไปก่อนนะคะ”
“อื้ม รีบไปเถอะ กลับมาแล้วค่อยคุยกัน”
จี้หยางโบกมือลาแล้วเดินออกไป พลางทอดถอนใจอยู่ในใจ ตอนนี้เธอได้สัมผัสอย่างแท้จริงแล้วว่า สายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้านในยุคนี้ช่างอบอุ่นและแน่นแฟ้น แตกต่างจากยุคหลังอย่างสิ้นเชิง
จี้หยางออกจากบ้านสาย พอไปถึงไปรษณีย์ก็เกือบสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว
เมื่อเห็นผู้คนต่อแถวยาวเหยียด เธอก็ยืนต่อท้ายอย่างเงียบ ๆ