เจียงเหย่ไล่อ่านคำตอบไปเรื่อย ๆ จนเจอข้อมูลที่มีประโยชน์อยู่บ้าง
เด็กวัยนี้ต้องกินนม แต่ก็ต้องเสริมอาหารด้วย
ควรพาออกไปรับแดดทุกวัน แต่ก็ต้องระวังแดดเผาด้วย
พูดคุยกับแกได้ ถึงแกจะยังไม่เข้าใจก็เถอะ
เป็นวัยที่หยิบอะไรได้ก็เอาเข้าปาก ต้องเก็บของชิ้นเล็ก ๆ ให้ดี
เริ่มคลานได้แล้ว แต่อย่าปล่อยให้คลานบนเตียง ไม่อย่างนั้นอาจตกลงมาได้
นอกจากนี้ เจียงเหย่ยังบอกข้อควรระวังอื่น ๆ ให้จี้หยางฟังอีกหลายข้อ
จี้หยางขมวดคิ้ว “เลี้ยงเด็กนี่ซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอ?”
ที่จริงการเลี้ยงเด็กจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ช่วงแรก ๆ ย่อมทำอะไรไม่ถูก แต่พอเวลาผ่านไป มีประสบการณ์มากขึ้น กระทั่งแค่เห็นเด็กยื่นมือหรือเบะปากก็รู้ว่าต้องการอะไรแล้ว ก็จะรู้สึกว่าไม่ยากอีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น…
เจียงเหย่อุ้มหลานสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มโทรศัพท์
“สือโถว ฉันมีเรื่องจะบอก อะไรนะ? เรื่องอะไรเหรอ? ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่ฉันมีหลานสาวแล้ว หา? หลานสาวมาจากไหน? ลูกชายฉันมีให้ไง ฉันบอกเลยนะ หลานสาวฉันตาโต สวยมากเลย น่ารักจนใจละลาย ตัวนุ่มนิ่มน่ากอด แค่หยอกนิดเดียวก็หัวเราะแล้ว แถมชอบฉันมากด้วย ฉันอุ้มแก…”
“หืม? คนอะไร วางสายไปได้ยังไง”
เจียงเหย่หาเบอร์โทรศัพท์อีกเบอร์หนึ่ง
“เอ้อร์ซู่ ฉันมีเรื่องจะบอก ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่เรื่องที่ลูกชายฉันโอนเงินมาให้อีกแล้ว เรื่องนั้นไม่มีอะไรให้อวดหรอก มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่เห็นจะน่าอวดตรงไหน อย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังฉันพูดให้จบก่อน ฉันมีหลานสาวแล้วนะ หลานสาวฉันสวยมาก ผมดำขลับ ตากลมโตเป็นประกาย น่ารักสุด ๆ…”