อวี๋ต้ากังไม่เคยเปลี่ยนความคิดของตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ เขามาที่นี่ก็แค่ทำตามพิธี จะคบหาดูใจกับใครหรือไม่ก็ไม่สำคัญ แต่ผลประโยชน์ของตัวเองต้องไม่เสียไป
ดังนั้น พอฝ่ายหญิงถามถึงความคิดเรื่องการแต่งงาน เขาจึงตอบไปตามตรง
“ถ้าผมแต่งงาน ผมก็หวังว่าผมกับคนรักจะแยกกันดูแลเงินของตัวเอง”
“หมายความว่าอย่างไร คุณคงเข้าใจใช่ไหม เงินที่แต่ละคนหามาได้ก็ให้แต่ละคนจัดการเอง ผมไม่มีทางยกเงินเดือนให้ใคร”
“อีกอย่าง ผมหวังว่าคนรักจะอยู่หอพักกับผมไปนาน ๆ ผมไม่อยากกลับไปอยู่บ้าน”
“แน่นอน ถ้าเธอไม่อยากอยู่หอก็ได้ แต่ผมจะไม่กลับบ้านแน่”
“ถ้ากลับไปอยู่บ้าน แล้วมีปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้หรือพี่น้องสามี เธอก็ควรจัดการเอง อย่าดึงผมเข้าไปเกี่ยวด้วย”
“ถึงดึงผมเข้าไป ผมก็ไม่ยุ่งอยู่ดี”
“ตอนนี้ผมยังจัดการความสัมพันธ์แม่ลูกกับแม่ตัวเองไม่ลงตัวเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์แม่ผัวลูกสะใภ้”
“แล้วก็ หลังแต่งงาน คุณภาพชีวิตของผมห้ามลดลง เข้าใจความหมายของผมไหม?”
“ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ผมจะอธิบายให้ฟัง ถ้ามีงานที่คุณอยากทำก็ทำไป แต่อย่าลากผมไปทำด้วย”
“ผมอยากกินอะไรก็กิน อย่ามาบอกให้ประหยัดเงินไว้ แล้วค่อยทำอะไรต่อมิอะไรในอนาคต”
“แล้วก็อย่ามาสอนเหตุผลอะไรทำนองว่าขมก่อนแล้วค่อยหวาน หวานก่อนผมก็ได้หวานแล้ว ส่วนถ้าขมก่อน ผมไม่รู้เลยว่าต่อไปเมื่อไรถึงจะได้หวาน”
“ถ้าต่อไปมีลูก...”
“ช่างเถอะ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ผมรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็กอยู่เลย ตอนนี้คงยังไม่มีลูกไม่ได้ แล้วก็ยังไม่อยากมีด้วย”
หญิงสาวฝั่งตรงข้าม “...” ಠಠ
เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันขอตัวก่อน” จากนั้นก็ลุกเดินจากไป
เจียงเหย่หัวเราะลั่นอยู่ด้านหลัง ต้ากังแบบนี้ถ้าหาคู่ได้ก็แปลกแล้ว