อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ โรงงานสิ่งทอเป็นโรงงานใหญ่ จึงมีห้องกิจกรรมขนาดใหญ่
ตอนนี้ห้องกิจกรรมจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว
มีโต๊ะเก้าอี้กับเมล็ดแตงวางอยู่ บนผนังยังติดคำขวัญไว้ด้วยว่า ‘สามัคคีช่วยเหลือกัน เพิ่มพูนมิตรภาพ’
“เป็นยังไงบ้าง สหายจี้ งานที่พวกเราจัดไว้ใช้ได้ไหม?”
“ดีมากเลยค่ะ ต่อไปถ้าโรงงานเราจัดงานสานสัมพันธ์บ้าง ก็ทำแบบนี้ได้เหมือนกัน”
พอถึงราวแปดโมงห้าสิบนาที พนักงานชายหญิงที่มาร่วมงานก็ทยอยมาถึงกันเกือบครบ ต่างคนต่างหาที่นั่ง
ทุกคนไม่รู้จักกันมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบหน้า ต่างก็ขี้อายและเก็บตัว ไม่มีใครกล้าเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน ภายในห้องจึงเงียบกริบ บรรยากาศอึดอัดและประหม่าอยู่ไม่น้อย
สมกับเป็นเจ้าหน้าที่ลู่ที่มีประสบการณ์ เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกล่าวเสียงดังว่า
“สหายทุกท่าน สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
“วันนี้โรงงานสิ่งทอกับโรงงานจักรยานของเราตั้งใจจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์คนหนุ่มสาวขึ้น จุดประสงค์นั้นเรียบง่ายมาก ก็เพื่อเพิ่มพูนความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานพี่น้อง และทำให้พวกเราสนิทสนมกันมากขึ้น”
“ปกติทุกคนต่างประจำอยู่ตามหน้าที่ ตั้งใจทำงาน วัน ๆ เอาแต่ทำงาน จึงแทบไม่มีโอกาสได้รู้จักกัน”
“คนหนุ่มสาวควรไปมาหาสู่และพูดคุยกันให้มาก นอกจากจะช่วยให้สหายสามัคคีกันแล้ว ยังทำให้ชีวิตนอกเวลางานของพวกเรามีสีสันขึ้นด้วย”
สายตาของเธอกวาดมองชายหญิงที่นั่งเกร็งอยู่เต็มห้อง ก่อนจะผ่อนน้ำเสียงลง