เจียงเหย่คิดว่าจี้หยางอาจไม่ชอบฟังเรื่องพวกนี้ จึงเอ่ยว่า “ชอบอ่านหนังสือไหม? ที่บ้านฉันมีหนังสืออยู่”
“หนังสืออะไรหรือ?” จี้หยางทักทายแม่เจียงกับตงหยา แล้วจึงเดินตามเจียงเหย่กลับเข้าห้อง
เจียงเหย่หยิบหนังสือเรื่อง “ป่าหิมะ” เล่มหนึ่งจากบนตู้ส่งให้เธอ
“ลองอ่านดูว่าชอบไหม ถ้าไม่ชอบ ฉันจะหาเล่มอื่นให้”
จี้หยางเคยอ่าน “ป่าหิมะ” มาก่อน เพราะตอนเรียนหนังสือเล่มนี้เป็นหนึ่งในวรรณกรรมสีแดงที่แนะนำให้อ่านนอกเวลา แต่ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าตัวเองอ่านส่ง ๆ เพื่อหลอกครู หรือหลอกตัวเองกันแน่ จึงไม่ได้อ่านอย่างจริงจัง
ตอนนี้มีเวลามากขึ้น ไว้ค่อย ๆ อ่านอย่างสงบใจได้
“ฉันว่าเล่มนี้ก็ได้ เดี๋ยวจะลองอ่านดูก่อน”
“ได้”
เมื่อเห็นจี้หยางอ่านหนังสือ เจียงเหย่ก็หยิบหนังสือมาอ่านบ้าง ชั่วขณะนั้นห้องทั้งห้องเงียบลง
แต่เจียงเหย่กลับอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนัก เพราะคืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเขา
คนโบราณกล่าวว่า ความสุขใหญ่สามประการในชีวิตคือ ยามสอบได้เป็นจอหงวน ยามเข้าหอ และยามพบสหายเก่าในต่างถิ่น
ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังพบก็คือหนึ่งในสามความสุขใหญ่ของชีวิต จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงเป็นเรื่องโกหก
หนังสือวางอยู่บนตัก เจียงเหย่หันไปมองจี้หยาง
แสงไฟจากหลอดไส้สาดประกายสีเหลืองนวลอาบใบหน้าของจี้หยางอย่างอ่อนโยน ขณะก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างเงียบงัน ขนตายาวทอดเงาพร่าอยู่ใต้ดวงตา ริมฝีปากทรงกระจับที่ยกขึ้นเล็กน้อย ดูแล้วช่าง…น่าจูบเหลือเกิน
เขาเองก็เคยจูบมาแล้ว นุ่มนวล ทั้งยังหอมหวาน