แม่เจียงกำลังคำนวณว่าจะให้เงินค่าขนมลูกสะใภ้เท่าไรถึงจะเหมาะ สิบหยวนก็ดูจะน้อยไป อย่างน้อยต้องยี่สิบหยวนล่ะมั้ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกสะใภ้จะรับหรือเปล่า...
ถ้าไม่รับ ก็จะยัดเยียดให้เอง
ขณะปั่นจักรยานกลับบ้าน แม่เจียงบังเอิญเห็นจี้ม่านกำลังเดินมาทางบ้านของเธอ แต่ไม่ได้ทัก เพราะรู้ว่าลูกสะใภ้กับน้องสาวคนนี้เข้ากันไม่ค่อยได้
พอกลับถึงบ้าน แม่เจียงก็เล่าเรื่องที่เจอจี้ม่านระหว่างทางให้จี้หยางฟัง
จี้หยางเลิกคิ้ว นี่มาหาเรื่องใส่ตัวสินะ โอ๊ย แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง
ว่าแต่ทำไมคนคนนี้ถึงคิดไม่ตกเอาเสียเลย ทุกครั้งก็ยังอุตส่าห์วิ่งมาหาให้เธอตบหน้าอยู่ได้ จนเธอเริ่มรู้สึกเกรงใจแล้วนะ
เธอควรตบเบา ๆ อย่างสุภาพ หรือจะตบให้หนักจนอีกฝ่ายแทบตายดีล่ะ?
เจียงเหย่เห็นสีหน้าของจี้หยางก็รู้ทันทีว่าภรรยากำลังคิดแผนแกล้งใครอีกแล้ว
เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมน้องสาวต่างแม่ของภรรยาถึงกลับมาหาเรื่องภรรยาอีก ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว
ที่สำคัญ ทุกครั้งก็ไม่ได้เรื่องอะไรกลับไปสักนิด จะทำไปทำไมกัน
มีชีวิตดี ๆ ให้ใช้ไม่ชอบ ดันหาเรื่องมาเพิ่มความกลัดกลุ้มให้ตัวเองเสียอย่างนั้น
นี่มันนิสัยแบบไหนกัน
ระหว่างพูดคุยกัน ก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกมาจากหน้าประตู “พี่ พี่เขย ฉันมาเยี่ยมพวกพี่แล้ว”
ในยุคนี้เป็นแบบนี้เอง ขอแค่มีคนอยู่บ้าน ประตูใหญ่ก็มักไม่ปิด คนที่มาเยือนจึงเคยชินกับการร้องเรียกก่อนเข้าบ้าน
พอจี้หยางได้ยินเสียงก็ยิ้ม ก่อนจะเปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา