ตอนจี้ม่านกลับถึงบ้าน คนในบ้านก็กินข้าวกันเสร็จแล้ว
เจียงจื้อหย่วนเห็นเธอกลับมา ก็ขมวดคิ้วถามว่า “คุณไปทำอะไรมา?”
“ฉันกลับไปบ้านพ่อแม่มาน่ะ” จี้ม่านตอบ
“วัน ๆ เอาแต่กลับบ้านพ่อแม่ ถ้ามีเวลาขนาดนั้นก็หัดคิดดูบ้างว่าจะมีลูกยังไง ไม่ยอมมีลูกแล้วยังเอาแต่วิ่งเพ่นพ่าน แต่งเธอเข้าบ้านมา ครอบครัวเราซวยจริง ๆ” แม่ของเจียงจื้อหย่วนพูด
“แม่พูดแบบนี้ได้ยังไง เรื่องที่ฉันไม่มีลูกก็เป็นเพราะแม่นั่นแหละ ถ้าปีนั้นแม่ไม่ยืนกรานว่ามีแม่หมอคนหนึ่งเก่งมาก แล้วพาฉันไปหา ฉันจะกลายเป็นแบบนี้ได้หรือ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ จี้ม่านก็โมโหขึ้นมา
ปีนั้นแม่สามีบอกว่ามีแม่หมอคนหนึ่ง มียาบำรุงครรภ์ที่ได้ผลดีมาก จึงพาเธอไปหา
หลังจากไปหาแล้ว เธอก็กินยาตามนั้น ผลคือท้องจริง ๆ แต่ยังไม่ถึงสองเดือนก็แท้งเอง พอท้องอีกครั้งก็ไม่ค่อยอยู่ท้อง มักจะแท้งขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ตอนนั้นเธอคิดจะไปตามหาแม่หมอ แต่แม่หมอคนนั้นถูกจับไปใช้แรงงานต่างถิ่นตั้งนานแล้ว หาไม่เจอแม้แต่เงา
ทำให้เธอไม่มีลูกสักคนมาจนถึงตอนนี้
“แล้วจะมาโทษฉันได้ยังไง? ยาที่เขาให้มาก็ใช้ได้ผลนี่ เธอกลับมาได้ไม่นานก็ท้อง เป็นเธอเองที่ไม่ระวังจนทำลูกหลุด ยังจะไปโทษคนอื่นอีก น่าจะให้จื้อหย่วนหย่ากับเธอไปเสีย ถ้าหย่าแล้วแต่งงานใหม่ ป่านนี้ลูกคงโตจนเดินตามไปซื้อซีอิ๊วได้แล้ว ฮึ!”
“ทำไมจะโทษแม่ไม่ได้? ก็แม่พาฉันไปหาแม่หมอคนนั้นที่มีปัญหา ไม่อย่างนั้นลูกฉันจะหลุดได้ยังไง? ตอนนี้แม่ยังมาโทษฉันอีก แถมยังพูดให้จื้อหย่วนหย่ากับฉัน ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันหย่ากับเจียงจื้อหย่วนไปตลอดชีวิต!”