“คืออย่างนี้นะ ฉันคิดว่า... หยางหยาง ตอนนี้เธอไม่ได้ทำงานแล้ว ไม่มีเงินเดือน ถึงมหาวิทยาลัยจะให้เงินช่วยเหลือทุกเดือน แต่เงินแค่นั้นจะพอทำอะไรได้ แม่คิดว่าเธอเรียนหนักขนาดนี้ แม่ก็ควรให้เงินค่าขนมเธอบ้าง ไม่ต้องพูดมาก เอาเดือนละ 20 หยวน เธอว่าได้ไหม”
จี้หยางชะงักไป ไม่แน่ใจว่าแม่เจียงอยากให้เงินค่าขนมเธอจริง ๆ หรือแค่ตั้งใจยั่วโมโหจี้ม่าน
หลายปีมานี้เธอใช้เงินมือเติบก็จริง แต่ก็เก็บเงินไว้ได้บ้าง ไม่จำเป็นต้องให้แม่เจียงช่วยเหลือเลย
อีกอย่าง เธอโตขนาดนี้แล้ว ยังจะให้แม่สามีจ่ายเงินค่าขนมให้ ฟังดูไม่เหมาะสมเลย
“แม่ ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูรู้ว่าแม่หวังดีกับหนู แต่หนูรับเงินนี้ไม่ได้ หนูจะรับเงินแม่ได้ยังไง แม่เก็บไว้ใช้ตอนแก่เถอะค่ะ”
“ดูสิ ยังจะเกรงใจแม่อีก แม่แก่ตัวไปพวกเธอจะไม่ดูแลแม่หรือไง ตกลงตามนี้แหละ เดือนละ 20 หยวน เอาอย่างนี้ แม่ให้เธอก่อน 5 เดือน จะได้เป็นเลขกลม ๆ 100 หยวน แล้วก็ให้คูปองผ้าที่แม่เก็บไว้อีกหน่อย อยากซื้อเสื้อผ้าก็ซื้อ อยากซื้อของกินก็ซื้อ อย่ามัวแต่ประหยัด หมดแล้วแม่ค่อยให้ใหม่ เข้าใจไหม”
พูดจบ แม่เจียงก็ขยิบตาให้จี้หยาง แล้วเหลือบมองจี้ม่านอีกที
ที่จริงแม่เจียงคิดว่าเรื่องที่แม่สามีให้เงินค่าขนมลูกสะใภ้แบบนี้ ลูกสะใภ้คงไม่กล้ารับ
ไหน ๆ จี้ม่านก็อยู่ตรงนี้แล้ว เธอเลยให้เสียเลย คราวหน้าจะให้ใหม่ก็หาเหตุผลเอาอีกที
เฮ้อ เป็นแม่สามีแบบเธอก็ไม่ง่ายเลยนะ จะให้เงินค่าขนมลูกสะใภ้สักหน่อยยังต้องคิดหาทางสารพัด