“อีกอย่าง เธอบอกว่าตอนนี้ได้รับผลกระทบจนแทบข่มตานอนไม่หลับแล้ว เด็กก็ไม่ได้ตื่นทุกสองชั่วโมงเหมือนก่อน แต่กลายเป็นว่าเธอเคยชินกับการตื่นกลางดึกไปแล้ว แถมก่อนหน้านี้กลางวันก็ไม่มีใครช่วยดูเด็ก เธอต้องดูแลเองตลอด”
“เป็นแม่คนไม่ง่ายเลยจริง ๆ” จี้หยางถอนใจ
เจียงเสี่ยวเม่ยพยักหน้า เห็นด้วยอย่างยิ่ง “จริงด้วย แต่พี่สะใภ้ บ้านเรามีคนช่วยกล่อมเด็กเยอะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันช่วยดูให้ได้ ตั้งแต่ตอนเย็นที่ฉันกลับมาจนถึงเวลาเข้านอน ฉันรับหน้าที่เอง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะ ตอนกลางคืนฝากเธอแล้ว”
“ได้”
ก่อนเข้านอน จี้หยางนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับเสียที
“เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร แค่พอคิดว่าต่อไปผมจะผมร่วงเป็นกำ ๆ หน้าก็ขึ้นฝ้าขึ้นจุดเต็มไปหมด แถมกลางคืนยังนอนไม่หลับอีก ฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย”
เจียงเหย่ยื่นมือดึงเธอเข้ามากอดแนบอก กระชับอ้อมแขน “อย่าคิดมากเลย ที่โรงงานฉันก็เห็นผู้หญิงคนอื่นตั้งท้องกัน ส่วนใหญ่ยังดูสดใสดี ทำงานจนถึงวันคลอดก็มี เพื่อนร่วมงานของตงหยาคนนั้นเป็นแค่กรณีพิเศษ ไม่มีใครช่วยดูแลลูกถึงได้เป็นแบบนั้น บ้านเราไม่เหมือนกัน ถ้าเธอคิดว่าฉันดูแลไม่ดี ฉันจะเรียกพี่ใหญ่กลับมา”
จี้หยาง “……” พี่ใหญ่เจียงลำบากจริง ๆ มิน่าถึงว่าพี่สาวคนโตเหมือนแม่คนที่สอง
“อีกอย่าง ตอนเธอได้ลูก ฉันไม่ต้องเรียกพี่ใหญ่ เธอก็ต้องกลับมาอยู่ดี เธอเป็นคนชอบเป็นห่วง ถ้าเธอไม่ให้กลับมา เธอคงไม่วางใจ กลัวว่าเราสองคนยังอายุน้อย ดูแลเด็กไม่ดี”