ตอนเที่ยง เจียงเหย่มาหาจี้หยางเพื่อกินข้าว
“คุณไม่ได้กลับบ้านเหรอ?”
“เปล่า ฉันออกไปซื้อกล่องข้าวกับชามเคลือบมาให้คุณ ชามเคลือบเอาไว้ซดน้ำแกงได้ เห็นว่ายังพอมีเวลา เลยแวะไปเดินเล่นที่บ้านเหล่าหวังมาอีกหน่อย ตงหยาให้ซื้อของกินมาให้คุณ ฝากฉันเอามาให้ด้วย กินข้าวเสร็จแล้วอย่าลืมหิ้วไปที่ห้องทำงานล่ะ”
“น้องสาวผมดีจริง ๆ”
โรงอาหารของโรงงานจักรยานเป็นอาคารชั้นเดียวแยกออกมาต่างหาก อยู่ไม่ไกลจากอาคารสำนักงานโรงงาน ติดกับกำแพงเขตโรงงาน
เพดานสูง โปร่งสว่าง พอเดินเข้าประตูก็เป็นจุดซื้ออาหาร มีช่องขายอาหารเล็ก ๆ สี่ห้าช่อง แยกขายอาหารหลักกับกับข้าว
เดินลึกเข้าไปเป็นพื้นที่รับประทานอาหาร มีโต๊ะไม้กับม้านั่งไม้เรียงเป็นแถวยาวหลายแถว ล้วนเป็นแบบเรียบง่ายที่สุด สีที่ทาไว้ถลอกเก่าไปบ้างแล้ว
พื้นเป็นซีเมนต์ กวาดสะอาดเอี่ยม บนผนังติดป้ายคำขวัญกระดาษสีแดงอยู่หลายแผ่น อย่าง “ประหยัดอดออม” กับ “ผลิตอย่างปลอดภัย”
ห้องครัวอยู่ด้านในสุด มองผ่านหน้าต่างเข้าไปเห็นเข่งนึ่งซ้อนกันสูงกับกระทะเหล็กใบใหญ่ พอถึงเวลาอาหารก็จะมีกลิ่นหมั่นโถวกับกับข้าวลอยออกมา เสียงคนอึกทึกแต่ไม่วุ่นวาย คนงานจับกลุ่มสองสามคนกินข้าวกันอย่างคึกคัก
“อยากกินอะไร?”
จี้หยางมองดู “กินผัดผักกาดขาวเปรี้ยวหวานกับแกงจืดฟักใส่ลูกชิ้นแล้วกัน อาหารหลักเอาข้าวสวยสองเหลี่ยง”
เจียงเหย่หยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมกับชามเคลือบที่ซื้อมาและล้างสะอาดแล้วออกมา ยื่นให้พ่อครัวตักข้าว จากนั้นก็เลือกกับข้าวเองสองอย่างกับหมั่นโถวอีกสามลูก