เจียงเหย่เป็นคนประเภทที่เข้ากับใครก็ได้ ไม่ว่าจะไปที่ไหน พอเขาพาจี้หยางเดินเข้าไปในห้องทำงานสหภาพแรงงาน ก็ครึกครื้นราวกับมีเป็ดอยู่แปดร้อยตัว
“พี่จาง ช่วงสองสามวันมานี้ไม่เห็นพี่เลย ยุ่งอะไรอยู่หรือครับ?”
“พี่หลี่ งานในมือยังทำไม่เสร็จอีกหรือครับ ให้ผมช่วยไหม?”
“เจ้าหน้าที่หวัง สวัสดิการที่สหภาพแรงงานแจกคราวนี้ดีจริง ๆ ทั้งใช้ประโยชน์ได้และใส่ใจรายละเอียด สมกับที่คุณนึกถึงทุกคน”
“พี่จ้าว ได้ยินว่าลูกชายพี่สอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วหรือครับ เก่งจริง ๆ!”
“เอ้อ ต่อไปฝากทุกคนช่วยดูแลแฟนผมด้วยนะครับ เธอเพิ่งเริ่มงาน ยังไม่คุ้นกับอะไรหลายอย่าง ถ้ามีตรงไหนไม่ถูกต้องก็บอกกันได้เลย”
“ผมไม่รบกวนทุกคนทำงานแล้วนะครับ เชิญทำงานกันต่อ ผมพาเธอไปหาประธานหม่าแป๊บหนึ่ง”
จี้หยางมองเจียงเหย่พูดคุยกับทุกคนอยู่ข้าง ๆ พลางคิดในใจว่า คนคนนี้มีพรสวรรค์จริง ๆ พูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานคึกคักขึ้นมาได้ เธอต้องเรียนรู้จากเขาบ้างแล้ว
กำลังคิดอยู่ เจียงเหย่ก็หันกลับมา ยื่นมือแตะแขนเธอเบา ๆ “เหม่ออะไรอยู่ ไปกันเถอะ ผมพาคุณไปหาประธานหม่า”
ทั้งสองเดินมาหยุดหน้าห้องทำงานเล็ก เจียงเหย่เคาะประตูพอดีกับที่ประธานสหภาพแรงงานทั้งสองกำลังคุยธุระกันอยู่ พอได้ยินเสียงเขา ทั้งคู่ก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเจียง เข้ามาสิ เธอนี่จริง ๆ เลย มาสหภาพแรงงานของพวกเราเหมือนกลับหน่วยรักษาความปลอดภัยของตัวเอง ไม่เห็นเกรงใจกันสักนิด”
เจียงเหย่พาจี้หยางเข้าไปในห้องทำงานเล็ก ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ประธานหม่า พูดแบบนั้นได้ยังไงครับ พวกเราก็โรงงานเดียวกัน พูดกันตรง ๆ ก็คือคนทั้งโรงงานเป็นครอบครัวเดียวกัน ยังจะต้องเกรงใจอะไรกันอีก”