แต่พอเห็นจี้หยางยืนตาแดงก่ำอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาก็ถูกเขากดกลั้นลงไปอย่างฝืนใจ เขาก้าวเข้าไปหาแล้วรวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด ปลอบโยนว่า:
“ไม่เป็นไร ๆ ไม่เป็นไรเลย เธอเพิ่งทำอาหารครั้งแรก เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ โทษฉันเองที่อธิบายไม่ชัด ในกระทะติดไฟห้ามใช้น้ำดับ ไม่อย่างนั้นไฟจะยิ่งลุกโหม ต้องใช้ฝาปิดกระทะต่างหาก เมื่อครู่ฉันไม่ได้อธิบายจุดนี้ให้ชัดเจน”
เสียงดังอาจทำให้คนในลานบ้านพากันสนใจ คนหลายคนจึงกรูกันเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พอเปิดม่านประตู ก็เห็นเจียงเหย่กอดภรรยาอยู่ ทุกคนจึงพากันขยิบตาแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
เจียงเหย่รีบโบกมือไล่ให้พวกเขาไปให้พ้น
จี้หยางรู้สึกน้อยใจนัก
เธอเคยทำอาหารเสียที่ไหน ชาติก่อนเธอมีผู้ช่วยดูแลชีวิตประจำวัน คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ อย่างมากก็แค่ชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน
ชาตินี้คิดว่าจะตั้งใจเรียนทำอาหารให้ดีแท้ ๆ แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ลงมือ
ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า
น้ำตาของเธอจึงร่วงเผาะ ๆ ลงมา
เทพแห่งโชคชะตาช่างร้ายกาจนัก ถึงกับลากเธอมาอยู่ในยุคที่ขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหาร แถมอะไร ๆ ก็ไม่สะดวกสักอย่าง
เธอยอมจำนนแล้ว พยายามปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม ถึงแม้ตอนเริ่มต้นจะต้องเจอกับนางเอกที่เกิดใหม่ พ่อแม่ลำเอียง คนรักถูกแย่งไป และชะตากรรมที่อาจต้องลงชนบทในอดีต เธอก็ยังไม่เคยหดหู่ขนาดนี้
แต่...
แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกแย่มาก แม้แต่กระทะก็ยังรังแกเธอ