ตอนจี้หยางลุกขึ้นมาส่องกระจกอีกครั้ง ผมยาวถึงเอวก็ถูกตัดจนเหลือแค่ประบ่า พอจะรวบเป็นจุกเล็ก ๆ สองจุกได้อย่างทุลักทุเล
ส่วนคิ้วกับขนตา...ก็ทำอะไรไม่ได้ คงต้องรอให้มันค่อย ๆ ยาวขึ้นมาเอง
“ขอบคุณค่ะแม่ ตัดออกมาไม่เลวเลย สวยดีค่ะ”
แม่เจียงเก็บกรรไกร ก่อนปลอบเธออีกสองสามคำ “ผมยาวเร็วจะตาย เดี๋ยวก็ยาวแล้ว”
เว้นไปครู่หนึ่ง เธอก็เสริมว่า “คิ้วกับขนตาก็ยาวเร็วเหมือนกัน อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย”
“ฉันรู้ค่ะ” แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ คงต้องรอให้มันงอกกลับมาเอง
“แม่คะ ฉันออกไปก่อนนะ แม่ก็ออกไปกินข้าวเถอะค่ะ”
“ได้จ้ะ”
จี้หยางกำลังจะออกไป ก็เห็นเจียงเหย่ถือกระปุกใบเล็กเดินเข้ามา เขายื่นมันให้เธอ “ยาทาแผลน้ำร้อนลวก บ้านป้าหลิวข้าง ๆ เคยมีลูกโดนน้ำร้อนลวก ฉันคิดว่าอาจจะมียาเลยไปขอยืมมา ทาสักหน่อยสิ”
จี้หยางรับมา เปิดฝาดู เนื้อยาเป็นสีเขียวอ่อน มีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ
“เดี๋ยวฉันล้างมือแล้วทา นายรีบไปผัดกับข้าวที่เหลือเถอะ อย่าให้ทุกคนรอนานเลย”
“ได้ เธอทาเถอะ ฉันไปก่อนนะ”
“ไปเถอะ”
พอจี้หยางล้างมือและทายาเสร็จ กับข้าวของเจียงเหย่ก็เตรียมพร้อมแล้ว
ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ ในลานบ้านไม่มีไฟ พวกเขาจึงกินข้าวกันในห้องรับแขก
พอทุกคนนั่งลงและเห็นสภาพของจี้หยาง ต่างก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้นได้ฟังเจียงเหย่าเล่าจบ ทุกคนก็ทำหน้าเหมือนอยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า