แสงแดดลอดผ่านม่านหน้าต่างสาดเข้ามาในห้อง จี้หยางถูกแสงจ้าจนขนตากะพริบไหว เธอยื่นมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมหน้าโดยไม่รู้ตัว ในใจยังคิดอยู่ว่าเมื่อคืนก่อนนอนลืมปิดม่านหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นม่านกันแสงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่บ้านจะปล่อยให้แสงแดดส่องเข้ามารบกวนการนอนของเธอได้อย่างไร
จู่ ๆ ...เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอตายแล้ว ทะลุเข้ามาในนิยาย กลายเป็นตัวร้ายหญิงในนิยายที่ค่านิยมบิดเบี้ยว เป็นพี่สาวจอมก่อเรื่องของนางเอก
ดีมาก ตื่นเต็มตาแล้ว
จี้หยางลุกขึ้นนั่งตรงแล้วลูบหน้า เธอมองนางเอกที่เตียงข้าง ๆ พลันเกิดความคิดชั่วร้าย จึงเอนตัวไปตบแก้มอีกฝ่ายดังแปะ ๆ แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนผิดปกติ “ม่านเอ๋อร์ ตื่นได้แล้ว เสื้อผ้าของพี่เมื่อวานยังไม่ได้ซักเลย”
จี้ม่านขมวดคิ้ว คว้ามือจี้หยางไว้ทันที “เช้าขนาดนี้ เธอเป็นบ้าอะไรหรือไง!”
จี้หยางพยักหน้า “ใช่ ฉันเป็นบ้า ฉันเป็นโรคที่ถ้าไม่ได้รังแกเธอแล้วจะตาย ฟังให้ดีนะ รีบเอาเสื้อผ้าไปซักให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้น ฮึ ๆ ฉันจะออกไปเยี่ยมบ้านโน้นบ้านนี้ แล้วตีกลองป่าวประกาศเรื่องลับ ๆ ของจี้ม่านกับเจียงจื้อหย่วนที่จูบปากกันให้ทุกคนฟัง”
“จี้หยาง แกคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรแกหรือไง?”
“อืม ใช่ ฉันคิดอย่างนั้น”
“ได้ แกรอดูเถอะจี้หยาง ถ้าฉันไม่ทำให้แกต้องเสียใจ ฉันก็ไม่ใช้แซ่จี้อีกต่อไป”