“คนผู้นี้ไม่ใช่คนดี ต่อไปอยู่ให้ห่างเขาไว้”
“อืม ฉันรู้แล้ว”
ระหว่างทางกลับบ้านหลังออกจากห้างสรรพสินค้า เจียงเหย่กำชับจี้หยาง ซึ่งเธอเองก็ไม่คิดว่าหลิวเย่าจงเป็นคนดีเช่นกัน
เมื่อกลับถึงบ้าน แม่เจียงทำอาหารเสร็จแล้ว หลังรับประทานอาหาร จี้หยางก็งีบหลับไปพักหนึ่ง พอตื่นขึ้นมาก็เห็นแม่เจียงกับพี่ใหญ่เจียงนั่งเย็บผ้าห่มผืนเล็กอยู่ในห้อง
เป็นผ้าฝ้ายใหม่สีขาวนุ่ม ทั้งสองคนค่อย ๆ ดึงให้ฟูแล้วปูให้ทั่วบนผ้าหุ้ม
พอเห็นจี้หยางตื่น พี่ใหญ่เจียงก็ถามว่า “นอนพอแล้วหรือ?”
“อืม นอนพอแล้ว” ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เธอง่วงอยู่บ่อย ๆ พอได้นอนสักงีบก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
พี่ใหญ่เจียงยื่นเสื้อตัวจิ๋วที่เพิ่งเย็บเสร็จให้จี้หยาง “ดูสิ”
เสื้อตัวนั้นเล็กมาก จี้หยางหยิบขึ้นมาดูแล้วถามว่า “ลูกเกิดมาก็ใส่ตัวแค่นี้เลยหรือ?”
พี่ใหญ่เจียงพยักหน้า “แน่นอน ดูก็รู้แล้วว่าเธอไม่มีประสบการณ์ เด็กแรกเกิดตัวไม่ใหญ่ไปกว่าแมวเท่าไรหรอก ต้องค่อย ๆ โตขึ้นทีละนิด”
“ฉันยังจำได้ว่าตอนเจียงเหย่เพิ่งเกิดก็ตัวเล็กมากเหมือนกัน ดูตอนนี้สิ ตัวสูงใหญ่ขนาดนี้ ใครจะไปนึกถึง”
“ตอนนั้นเขาโตช้ากว่าเด็กคนอื่น บ้านสกุลซ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านข้าง ๆ มีเด็กคนหนึ่งอายุเท่าเขา ตั้งแต่เล็กก็สูงกว่าเจียงเหย่แล้ว ฉันเห็นแล้วร้อนใจ ตอนนั้นมีของกินอะไร ฉันก็เก็บไว้ให้เจียงเหย่หมด”
“พอเจียงเหย่อายุสักสิบสี่สิบห้าปี เขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เด็กบ้านสกุลซ่งคนนั้นตอนนี้ยังสูงไม่ถึงเมตรเจ็ด ยืนข้างเจียงเหย่แล้วเตี้ยกว่าตั้งศีรษะหนึ่ง”