เวลานี้ตามปกติสือโถวเลิกงานแล้ว แต่สถานีตำรวจมีคนเข้าเวร เจียงเหย่ไม่แน่ใจว่าวันนี้สือโถวเข้าเวรหรือเปล่า จึงพาจี้หยางไปที่สถานีตำรวจก่อน
โชคดีไม่น้อย ไม่คิดว่าวันนี้คนที่เข้าเวรจะเป็นสือโถวจริง ๆ
“เจียงเหย่ พี่สะใภ้ พวกคุณมาที่นี่ทำไมกัน?”
สือโถวพูดพลางหยิบแก้วชามารินน้ำให้ทั้งสองคน
เจียงเหย่ไม่อ้อมค้อม ถามเขาตรง ๆ “นายรู้ไหมว่าหลิวเย่าจงยังติดต่อกับอดีตภรรยาของเขาอยู่หรือเปล่า?”
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้? จากที่พวกเราสืบมาก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันนะ”
“นายแน่ใจหรือ?”
“ผมบอกได้แค่ว่าตอนที่พวกเราสืบก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่ได้ติดต่อกัน” สือโถวตอบอย่างระมัดระวัง
“แล้วนายคิดว่าหลิวเย่าจงกลับมาแล้วจะติดต่ออดีตภรรยาของเขาหรือเปล่า?”
เรื่องนี้สือโถวจะไปรู้ได้อย่างไร
เขาส่ายหน้า “บอกยากนะ”
เว้นไปครู่หนึ่งก็ถามต่อ “นายรู้แล้วหรือว่าหลิวเย่าจงกลับมา?”
“ฉันก็ไม่แน่ใจ วันนี้ฉันกับภรรยาออกไปข้างนอกแล้วเห็นหยางอวี้เหมย ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ นายอาจไม่ค่อยรู้ แต่หยางอวี้เหมยรักหลิวเย่าจงมาก ฉันกลัวว่าถ้าหลิวเย่าจงกลับมา เขาจะใช้หยางอวี้เหมยเป็นเครื่องมือ”
หยางอวี้เหมยปกติก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่พอเป็นเรื่องความรักแล้ว สมองกลับไม่ค่อยทำงาน
ที่กลัวก็คือพอเจอหลิวเย่าจงเข้า หัวเธอจะหยุดคิด แล้วเขาพูดอะไรเธอก็เชื่อไปหมด
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปบ้านสหายหยางอวี้เหมยที่นายพูดถึงสักหน่อย”