หยางอวี้เหมยเม้มริมฝีปาก คล้ายอยากพูดอะไร แต่หลิวเย่าจงกลับชิงอธิบายขึ้นมาก่อน
“อวี้เหมย เธอคิดว่าตอนนั้นฉันทำผิดใช่ไหม คิดว่าฉันเป็นคนจับจี้หยางไป เลยเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคนเลว”
“ไม่ใช่แบบนั้น” เขาพูดต่อ “น้องสาวของจี้หยางมาหาฉัน บอกว่าจี้หยางนิสัยไม่ดี คอยหาเรื่องเธออยู่เรื่อย เธอก็เลยอยากขู่จี้หยางให้กลัวสักหน่อย เธอก็น่าจะรู้จักฉันดี ถึงฉันจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ฉันไม่มีทางจับใครไปเรียกค่าไถ่หรอก จริง ๆ แล้วแค่ตั้งใจจะขู่จี้หยางเท่านั้น”
“ตอนนั้นพวกเราคิดแค่ว่าจับจี้หยางไป ขู่ให้กลัวแล้วก็จบ พรุ่งนี้ก็ปล่อยตัวแล้ว”
“ใครจะรู้ว่าคืนนั้นเจียงเหย่จะตามมา ตอนนั้นฉันแก้ตัวยังไงก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น คิดว่าพวกเราตั้งใจจับคนไป”
“โดยเฉพาะตอนที่จี้ม่านขู่จี้หยาง ยังพูดอะไรทำนองว่าจะเอาเธอไปขายด้วย”
“เรื่องนี้ทำให้พวกเราเสียเปรียบมาก ทั้งที่ไม่ได้ทำ กลับถูกยัดข้อหามาให้ จะปัดยังไงก็ปัดไม่พ้น”
“ฉันไม่มีทางเลือก ไม่อยากติดคุก อวี้เหมย เธอก็รู้ว่าตอนนั้นฉันเคยถูกคนแจ้งความ ชีวิตแบบนั้นฉันไม่อยากกลับไปเจออีกแล้ว”
“อวี้เหมย เธอเข้าใจความรู้สึกฉันใช่ไหม ฉันหนีไปเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ ตอนนั้นจนมุมแล้ว ทำได้แค่หนี ฉันไม่อยากถูกจับ ไม่อยากไปใช้แรงงานดัดนิสัยอีกแล้ว”
“อวี้เหมย เธอเข้าใจฉันใช่ไหม”
หลิวเย่าจงพูดเสียงเบามาก น้ำเสียงเชื่องช้า พอพูดถึงช่วงท้าย อารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นจนคว้ามือหยางอวี้เหมยไว้และพูดเร็วขึ้น ดูคล้ายเขาบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ร้อนใจอยากอธิบาย ไม่อยากให้หยางอวี้เหมยเข้าใจผิด