“ฉันลองคำนวณดูแล้ว” อันอันกล่าว “ประชากรทั่วโลกมีคนพูดภาษาจีนถึงหนึ่งพันล้านคน ส่วนภาษาอังกฤษมีแค่สามร้อยกว่าล้านคน แล้วทำไมภาษาจีนถึงเป็นภาษาสากลไม่ได้ล่ะ?”
จี้หยางยิ้ม “เรื่องนี้ไม่ได้ตัดสินกันด้วยจำนวนประชากรหรอก เธอตั้งใจให้ดี พยายามทำให้ภาษาจีนกลายเป็นภาษาสากลให้ได้ก็แล้วกัน”
“ก็ได้ เรื่องภาษาจีนจะเป็นภาษาสากลได้หรือไม่เอาไว้ก่อน รอฉันทำธุรกิจใหญ่โตขึ้น คนอื่นอยากคุยธุรกิจกับฉัน เพื่อเอาใจฉัน พวกเขาต้องหัดพูดภาษาแม่ของฉันเองแน่”
จี้หยางได้แต่พูดไม่ออก เพราะพ่อของอันอัน หรือก็คือสหายเจียงเหย่ ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน
แต่ก็ไม่ผิดหรอก
ขอแค่ยืนอยู่ในที่สูง กฎเกณฑ์ก็จะพยายามปรับเข้าหาคุณเอง
ไม่ต้องให้คุณกำหนดด้วยซ้ำ
พอมองครอบครัวสามคนนี้ จี้หยางก็พบว่ามีแค่ตัวเองที่ไม่มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่
บางทีอาจเพราะเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง หรือไม่ก็เคยผ่านชีวิตหรูหราฟุ้งเฟ้อมาแล้ว เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านั้น เธอกลับชอบชีวิตเรียบง่ายสงบสุขในตอนนี้มากกว่า
ระหว่างกินมื้อเย็น แม่เจียงเอ่ยขึ้นว่าช่วงนี้เธอจะไปช่วยงานที่ร้านของเจียงเสี่ยวเม่ย แล้วก็พูดถึงเรื่องที่พี่สามเจียงทำงานชั่วคราวด้วย
งานชั่วคราวได้เงินน้อย เดือนหนึ่งก็แทบไม่มีรายได้เท่าไร ยิ่งเทียบกับร้านที่เจียงเสี่ยวเม่ยเปิดแล้วก็ยิ่งเทียบไม่ติด
“ฉันรู้สูตรอยู่สูตรหนึ่ง ถ้าพี่สามอยากทำก็ลองดูได้นะ”
“สูตรอะไรหรือ?”
“สูตรอาหาร เป็นหม่าล่าทังน่ะ”