ใกล้ถึงเวลาเริ่มถ่ายทำรายการแล้ว จี้หยางก็ตัดผมสั้นเสมอใบหู เผยให้เห็นคิ้วชัดเจน
พอเจียงเหย่กลับมาหลังตัดผมเสร็จ ก็จ้องเธอซ้ายทีขวาที มองบนมองล่าง
“มองอะไรอยู่เหรอ?”
“รู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย”
“ตรงไหนแปลก?”
“เหมือนเปลี่ยนภรรยาไปคนหนึ่งเลย”
“?” จี้หยาง
“สั้นเกินไป ฉันรู้สึกว่ายังไม่ค่อยชิน” เจียงเหย่ตอบ
จี้หยางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองตัวเองในกระจก เอาจริง ๆ เธอเองก็ยังไม่ค่อยชินเหมือนกัน
ไว้ผมยาวมาหลายปี จู่ ๆ ก็ตัดสั้นลง ก็รู้สึกแปลกอยู่บ้าง
ดีที่หน้าตาของเธอเอาอยู่ ผมสั้นขนาดนี้ก็ยังดูดีมาก
ถ้าหน้าใหญ่หรือกลมกว่านี้ หรือหน้าตาไม่รับกับทรงผม ผมสั้นเกินไปอาจกลายเป็นหายนะได้
ถึงอย่างไรทรงผมที่เหมาะกับตัวเองก็ช่วยปกปิดข้อเสียได้หลายอย่าง
“แต่ว่า...” เจียงเหย่พูดต่อ “ผมสั้นทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากนะ ให้ความรู้สึกไม่เหมือนตอนผมยาวเลย”
“คุณหมายความว่าตอนผมยาวฉันไม่มีเสน่ห์สินะ”
“เฮ้ นี่หาเรื่องกันแล้วนะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย”
“ที่คุณพูดหมายความว่าฉันหาเรื่องไร้เหตุผลสินะ”
เจียงเหย่ “...”
“อะไรล่ะ ตอนนี้ถึงกับไม่อยากคุยกับฉันแล้วเหรอ แต่งงานกันมานานจนหมดรักแล้วหรือไง? ถึงกับปลอบฉันไม่เป็นแล้ว? คิดว่าฉันหาเรื่องไร้เหตุผลจริง ๆ เหรอ? ไม่มั้ง พี่เสี่ยวเหย่ คุณเปลี่ยนใจแล้วหรือ? คุณเปลี่ยนใจจริง ๆ เหรอ?”
เจียงเหย่ “...” เขาผิดเอง ไม่ควรไปเถียงหาเหตุผลกับภรรยาเลย