พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ฉายหนังแล้ว
หนังเริ่มฉายตอนสองทุ่ม จี้หยางจึงไม่ได้กลับบ้าน หลังจากกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ เธอก็หอบของใช้สำหรับอาบน้ำไปยังโรงอาบน้ำของโรงงาน
พูดก็พูดเถอะ จ่ายแค่ 3 เฟินคุ้มจริง ๆ
มีน้ำร้อนให้ใช้ไม่อั้น แถมยังมีฝักบัว ไม่เหมือนอาบที่บ้านซึ่งทำได้แค่ใช้ขันตักน้ำราดตัว ยังไงก็รู้สึกเหมือนล้างไม่สะอาด
จี้หยางที่ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในยุค 70 ได้แล้ว ถึงกับจินตนาการออกว่าพอถึงฤดูหนาว การได้อาบน้ำในโรงอาบน้ำจะมีความสุขขนาดไหน
แต่ถ้าจะถามว่ามีอะไรไม่ดีบ้าง ก็มีอยู่ข้อหนึ่ง
คนเยอะ
ตั้งแต่เล็กจนโต จี้หยางไม่เคยอาบน้ำท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้มาก่อน
เธอไม่ค่อยชินนัก
ยิ่งไปกว่านั้น สหายหญิงวัยกลางคนบางคนก็พูดกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ พอเริ่มหยอกล้อกันขึ้นมา ระดับความห่ามนั้นเกินกว่าจี้หยางที่เคยแอบอ่านการ์ตูนลามกจะรับไหวเสียอีก
อย่างเช่นตอนนี้…
“อุ๊ย สาวน้อยคนนี้ผิวขาวจริง ๆ นุ่มนิ่มจนเหมือนบีบแล้วน้ำจะไหลออกมาแน่ะ ไม่รู้หนุ่มคนไหนได้แต่งด้วยแล้วจะหลงหัวปักหัวปำไหมนะ”
“หุ่นก็ดีด้วยนะ ทั้งเอวทั้งก้น จุ๊ ๆ เหมือนฉันตอนสาว ๆ เลย เมื่อก่อนฉันก็หุ่นดีแบบนี้แหละ เดี๋ยวนี้ไม่ไหวแล้ว อ้วนขึ้น”
“พอเถอะน่า ทำเหมือนตอนสาว ๆ ฉันไม่รู้จักเธออย่างนั้นแหละ สมัยนั้นหุ่นเธอก็แบบนี้ เอวหนา ขาสั้น เทียบกับเขาไม่ได้หรอก ดูยุ้งฉางของเขาสิ ต่อไปลูก ๆ คงไม่ต้องกลัวอดกินแน่”
จี้หยาง: “……” ยุ้งฉางอะไรนะ? เธอยังเด็ก ไม่เข้าใจหรอก
จี้หยางไม่รู้ว่าจะตอบมุกแบบนี้อย่างไร ได้แต่ยิ้มเขิน ๆ แล้วขยับหนี