“พี่เสี่ยวเหย่ พวกคุณฝึกกันยังไงเหรอ? ฉันขอดูได้ไหม?” จี้หยางถาม งานทำบอร์ดประชาสัมพันธ์ส่วนที่เหลือยังไม่รีบร้อน เธอสนใจการฝึกของเจียงเหย่มากกว่า
เจียงเหย่พิงต้นไหวเก่าแก่ข้างบอร์ดประชาสัมพันธ์ คอเสื้อชุดทำงานผ้าฝ้ายของเขาแหวกออกเล็กน้อย พอได้ยินคำถามก็หันมามอง แววตาฉายรอยยิ้มจาง ๆ “จะดูไปทำไม ไม่มีอะไรน่าดูหรอก”
“ก็ฉันอยากรู้นี่” จี้หยางว่า “อีกอย่าง ดูแล้วบางทีฉันอาจเขียนบทความเกี่ยวกับหน่วยรักษาความปลอดภัยของพวกคุณได้ด้วยนะ”
เจียงเหย่ยื่นมือมาเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ “งั้นเธอต้องยืนห่าง ๆ อย่าเข้าไปใกล้ เดี๋ยวจะโดนลูกหลงเอา”
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เจียงเหย่ก็พาจี้หยางไปยังสนามฝึกของพวกเขา
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเคยเป็นทหารมาก่อน การฝึกจึงเข้มงวดมาก ยามยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูสูงสง่าราวต้นสนเขียว
“เริ่มฝึกระเบียบแถว! ทุกคน เตรียมตัว! ตรง—พัก!”
สมาชิกในหน่วยขานรับพร้อมกัน เคลื่อนไหวเป็นระเบียบ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดินดังตุบ ๆ
เจียงเหย่ยืนอยู่กลางแถว ท่วงท่าสง่าผึ่งผาย แววตาจดจ่อ ความเกียจคร้านที่มักเห็นในยามปกติเลือนหายไป เหลือเพียงความเข้มแข็งเด็ดขาด
ช่างต่างจากที่จี้หยางเห็นเป็นประจำ
พวกเขาเริ่มจากฝึกสมรรถภาพทางกาย ใครทำได้ช้ากว่าคนอื่นต้องโดนลงโทษด้วยการวิดพื้นเพิ่ม จากนั้นก็ฝึกจับกุมต่อสู้และการใช้กระบอง
พอฝึกครบชุด ทุกคนก็เหงื่อท่วมตัว เจียงเหย่เองก็ไม่ต่างกัน