พอเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว เหวินเสี่ยวเยี่ยน ภรรยาของสือโถว ก็เข้าไปผัดกับข้าว
ภรรยาของจู้จื่อกับเอ้อร์ซู่ รวมถึงเจียงเสี่ยวเม่ย ต่างก็ไปช่วยกัน จี้หยางนั่งเฉยอยู่ก็รู้สึกเกรงใจ เลยแสร้งทำเป็นเข้าไปช่วยด้วย
พ่านตี้ ภรรยาของเอ้อร์ซู่ เหลือบเห็นมือขาวผ่องของจี้หยางตอนช่วยยกอาหารโดยไม่ได้ตั้งใจ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนถามว่า “ได้ยินว่าปกติอยู่บ้านคุณไม่ทำกับข้าวเหรอ”
จี้หยางยังไม่ทันพูด เจียงเสี่ยวเม่ยก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่ชายฉันทำเป็น ไม่ต้องให้พี่สะใภ้ทำหรอก เรื่องแบบนี้มีคนในบ้านทำเป็นสักคนก็พอแล้วนี่”
เธอมองจี้หยางยกอาหารออกไป แล้วพูดต่อว่า “พี่สะใภ้ นั่งรอตรงนั้นเถอะค่ะ ห้องครัวเล็กเกินไป คนเยอะจนขยับตัวไม่สะดวกแล้ว พี่ไม่ต้องเข้ามาหรอก รอกินก็พอ”
จี้หยางรู้ว่าเจียงเสี่ยวเม่ยไม่อยากให้เธอทำงาน จึงยิ้มตอบว่า “ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ จะนั่งรอล่ะ”
ตอนจี้หยางกับคนอื่น ๆ มาถึง พวกเธอก็เอากับข้าวมาด้วยอยู่แล้ว อีกทั้งเหวินเสี่ยวเยี่ยนยังตุ๋นไก่ไว้ล่วงหน้าหนึ่งตัว ตอนนี้แค่ผัดผักอีกไม่กี่อย่างก็เสร็จแล้ว ไม่นานนัก
เธอให้ทุกคนไปนั่งกินก่อน จากนั้นก็หยิบเหล้าออกมา แต่เจียงเหย่กลับพูดว่า “กินพร้อมกันเถอะ รออีกหน่อยเดียวเอง ไม่มีเหตุผลอะไรที่คนทำงานจนถึงท้ายสุดต้องมากินของเหลือ แบบนี้ไม่ดีหรอก พวกเราจะเกรงใจแย่”
เหวินเสี่ยวเยี่ยนยิ้ม แล้วพอจัดอาหารขึ้นโต๊ะครบ เธอก็คอยชวนทุกคนให้กินกับข้าวเยอะ ๆ ทั้งยังเตรียมน้ำอัดลมไว้ให้คนที่ไม่ดื่มเหล้าด้วย