ผู้หญิงในตระกูลเจียงไม่มีใครขี้เกียจ พี่สามเจียงเองก็ขยันขันแข็ง แต่เช้าตรู่ก็ออกไปซื้ออาหารเช้า พอกลับมาก็กวาดลานบ้าน ก่อนจะเรียกทุกคนในบ้านให้ตื่น
ช่วงนี้แม่เจียงไปช่วยเจียงเสี่ยวเม่ย ออกบ้านแต่เช้า อันอันไปโรงเรียนพร้อมกับลูกสาวสองคนของพี่สามเจียง เวลายังเหลือเฟือ ส่วนเจียงเหย่กับจี้หยางเมื่อคืนเข้านอนดึก พี่สามเจียงเรียกอยู่หลายครั้งกว่าจะยอมลุก
จี้หยางสางผมพลางคิดว่าผมสั้นก็ดีเหมือนกัน จัดทรงง่าย แถมสระก็ง่ายด้วย เสียแต่ไม่ว่าเวลาไหน เจียงเหย่ก็ชอบขยี้ผมเธออยู่เรื่อย
ไม่รู้ว่าเขาชอบอะไรนักหนา เมื่อก่อนตอนผมยาวก็ไม่เห็นทำแบบนี้
“ตอนผมยาว ถ้าฉันขยี้จนยุ่ง คุณก็ต้องโกรธสิ แต่ผมสั้นขยี้แล้วแค่หวีหน่อยก็เรียบร้อยแล้ว”
ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
เศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัว คนทำธุรกิจส่วนตัวมีมากขึ้น ตรงปากตรอกมีร้านซาลาเปาร้านหนึ่งอร่อยเป็นพิเศษ พี่สามเจียงจึงซื้อซาลาเปาจากร้านนี้ วันนี้เป็นไส้เห็ดและมีเนื้อด้วย
แถมยังเป็นเห็ดป่าด้วย กลิ่นหอมมาก
จี้หยางกินได้ทีละสองลูก
ตอนกิน เจียงเหย่ก็เอาแต่มองเธอ
“มองฉันทำไม”
“แค่รู้สึกว่าคุณแปลกดี”
“แปลกตรงไหน”
“บางทีก็กินเหมือนแมว กินนิดเดียว แต่บางทีก็กินได้ไม่น้อย ซาลาเปาลูกใหญ่ยังตั้งสองลูก”
จี้หยาง: “……”
จี้หยางยิ้ม “อาจเป็นเพราะบางวันหิวมาก บางวันก็หิวน้อยล่ะมั้ง”
พี่สามเจียงไม่ชอบคำพูดของเจียงเหย่ “หยางหยางต้องกินเยอะ ๆ สิ เขากินเยอะแล้วคุณยังจะพูดอีก คุณนี่หาเรื่องจริง ๆ”
เจียงเหย่หัวเราะ “ผมก็อยากให้เธอกินเยอะ ๆ เหมือนกัน ช่วงนี้ผอมลงไปตั้งเยอะ เอวเล็กแค่หนึ่งฟุตแปดนิ้วหรือเปล่าเนี่ย”