ตอนหมดสติ เธอได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่า—
“บ้าชะมัด ตีทีเดียวยังไม่สลบ ต้องตีซ้ำอีกสองที”
“รีบไป ๆ เดี๋ยวมีคนเห็นเข้า”
เวลานี้เป็นช่วงบ่าย ยังมีคนเดินผ่านไปมาตามถนน เพียงแต่ชายคนหนึ่งกำลังแบกจี้หยางไว้บนหลัง พลางพูดไม่หยุดว่า “เมียจ๋า อดทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”
จี้ม่านที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องเรียก “พี่สะใภ้ อดทนอีกนิดนะ ใกล้ถึงแล้ว”
จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
แม้คนที่เดินผ่านจะเห็นเข้า ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก นึกเพียงว่าเป็นครอบครัวหนึ่ง ภรรยาป่วยจึงรีบร้อนพาไปโรงพยาบาล
เมื่อจี้หยางฟื้นขึ้นมา เธอก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้กี่โมง
อาจเป็นเพราะตอนที่คนพวกนั้นฟาดหัวเธอลงมือไม่ดีนัก ท้ายทอยของเธอจึงปวดไปหมด
หัวก็หนักอึ้ง มึนงง ไม่สบายไปเสียทุกส่วน
ตอนนี้น่าจะเป็นกลางคืน รอบด้านมืดสนิท แต่กลับได้ยินเสียงคนคุยกันจากข้างนอก
“สามคู่”
“ห้าคู่”
“แจ็กคู่”
“ตามไม่ได้”
“สามใบติดหนึ่ง”
“บ้าเอ๊ย ไม่มีสามใบเสียหน่อย”
“งั้นก็ออกไพ่โจ๊กเกอร์คู่สิ”
“ถ้ามีโจ๊กเกอร์คู่ ฉันก็ทิ้งใส่หน้าแกไปนานแล้ว จะรอถึงตอนนี้ทำไมวะ”
พอเล่นไพ่กันครบวง คนชนะก็หัวเราะเฮฮา ส่วนคนแพ้ก็ด่ากระปอดกระแปด
“น่าเบื่อชะมัด วันนี้ดวงซวยเป็นบ้า แพ้ตลอดเลย”
“ผู้หญิงที่พี่จงให้พวกเราพากลับมานั่นเด็ดจริง ๆ ฉันเห็นแล้ว หน้าตาสวยทีเดียว พวกนายว่าเราจะลองเล่นกับเธอก่อนได้ไหม”