“จี้หยาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
น้ำเสียงของหลิวเย่าจงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังทักทายเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี
ทำตัวเสียดูดีมีมารยาทเชียว
ถ้าไม่รู้จักเขามาก่อน คงคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนโยน
บางทีหยางอวี้เหมยคงถูกท่าทางแบบนี้หลอกจนไม่เหลืออะไร นอกจากใจที่มีแต่เรื่องความรัก
แต่จี้หยางรู้ดีว่าหลิวเย่าจงเป็นคนเลวโดยเนื้อแท้ เลวถึงรากถึงโคน
พูดจบ หลิวเย่าจงก็เอาผ้าที่อุดปากจี้หยางออก
“คุณหลิว” จี้หยางมองหลิวเย่าจงแล้วเอ่ย “เมื่อก่อนเราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน ช่วงนี้ก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกัน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็ปล่อยไปเถอะ คุณปล่อยฉันกลับไป ฉันจะให้เงินคุณหนึ่งพันหยวน ดีไหม?”
“จี้หยาง น้องสาวเธอไร้เดียงสา เธอคงไม่ไร้เดียงสาถึงขนาดนั้นหรอกนะ ตั้งแต่วินาทีที่จับตัวเธอมา ฉันก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “แต่เห็นแก่ที่ฉันชอบหน้าตาเธอมาตลอด จะให้เลือกสองทาง ทางแรก มาเป็นผู้หญิงของฉัน ทางที่สอง เป็นผู้หญิงของฉันสักสองสามครั้ง แล้วฉันจะช่วยหาทางไปต่อให้”
ความหมายของคำพูดหลิวเย่าจงชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ก็อยู่กับเขา ไม่ก็ยอมให้เขานอนด้วยสักสองสามครั้งแล้วค่อยขายเธอ
จี้หยางไม่ได้ปฏิเสธทันที ตอนนี้เธอทำให้อีกฝ่ายโมโหไม่ได้ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องที่แก้ไขไม่ได้
การตะโกนโวยวายหรือข่มขู่ไม่มีประโยชน์เลย ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
จี้หยางจึงพูดด้วยอารมณ์สงบนิ่ง “ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน คุณให้เวลาฉันคิดหน่อยได้ไหม?”