บ้านเจียงจื้อหย่วน
ช่วงสองวันนี้จี้ม่านอารมณ์ดีมาก เผลอหัวเราะออกมาเป็นระยะ แม้แต่แม่สามีปากร้าย พอมองแล้วก็ยังรู้สึกว่าน่าเอ็นดู
เรื่องของตระกูลจางดำเนินไปเหมือนในความทรงจำ จางเอ้อร์หู่เป็นอัมพาต ส่วนภรรยาของเอ้อร์หู่ก็ไปอยู่กับต้าหู่
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
หมายความว่า นอกจากเจียงเหย่แล้ว เรื่องอื่น ๆ ยังคงดำเนินไปตามเส้นทางปกติ
อีกไม่นาน เจียงจื้อหย่วนจะออกไปทำธุรกิจ แล้วอาศัยกระแสการปฏิรูปเติบโตอย่างรวดเร็ว
จนในที่สุดก็ขึ้นเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
พอนึกว่าอีกไม่นานตัวเองก็จะได้เป็นภรรยาเศรษฐีอันดับหนึ่ง เธอก็แทบอยากแหงนหน้าหัวเราะลั่นฟ้า
ต่อให้เจียงเหย่ยังมีชีวิตอยู่แล้วอย่างไร ก็แค่คนงานคนหนึ่ง สายตาคับแคบแบบนั้น คงเป็นคนงานไปตลอด ไม่มีอนาคตอะไร รอให้เธอมีเงินเมื่อไร เธอจะเอาเงินฟาดหน้าเขา ดูสิว่าเขาจะยังกล้าปริปากไหม
แล้วถ้าจี้หยางยังมีสามีอยู่แล้วจะเป็นไรไป อนาคตของเธอกับจี้หยางต่างกันราวฟ้ากับดิน เทียบกันไม่ได้สักนิด รอเธอมีเงินเมื่อไร เธอก็จะเอาเงินฟาดหน้าจี้หยาง ให้จี้หยางมารินน้ำชาและปรนนิบัติเธอ จี้หยางต้องเต็มใจแน่ ๆ
“หัวเราะอะไรอยู่ รีบมาทำกับข้าวสิ อยู่บ้านทุกวัน เสื้อผ้าก็ไม่ซัก ข้าวก็ไม่ทำ ดูแลผู้ชายก็ไม่เป็น ยังเรื่องมากทุกวัน แต่งเธอเข้าบ้านมาได้ นับว่าบ้านเราซวยไปแปดชั่วโคตร!”
“ฉันก็สงสัยจริง ๆ ว่าจื้อหย่วนไปชอบเธอได้ยังไง ก่อนหน้านี้ก็เคยดูตัวมาแล้วตั้งสองคน คนไหนก็ยังดีกว่าเธอทั้งนั้น ทำไมเขาถึงตาถั่วมาเลือกเธอนะ”
“ได้ยินว่าพี่สาวเธอตอนนี้มีลูกแล้วด้วย แถมยังเป็นลูกชาย ส่วนเธอแต่งงานมาจนป่านนี้ก็ยังไม่มีลูก ไม่ใช่ว่ามีปัญหาอะไรหรอกนะ ถ้ามีปัญหาจริง ฉันคงต้องไปคุยกับพ่อแม่เธอแล้ว บ้านเราไม่เอาผู้หญิงที่มีลูกไม่ได้หรอก”