การได้เป็นพนักงานประจำเป็นเรื่องน่ายินดี แน่นอนว่าได้รับของขวัญก็เป็นเรื่องน่ายินดีเช่นกัน
เจียงเหย่แอบไปห้างสรรพสินค้า ซื้อปากกาหัวเหล็กทองคำ 14K ด้ามที่เคยเห็นก่อนหน้านี้กลับมาให้จี้หยาง เพื่อเป็นของขวัญแสดงความยินดีที่เธอได้เป็นพนักงานประจำ
เขายังซื้อเสื้อโค้ตสีเขียวทหารมาด้วยตัวหนึ่ง ด้านในบุด้วยหนังแกะ
เสื้อโค้ตตัวนี้หนามาก ชายเสื้อยาวถึงน่อง ใส่ตัวเดียวก็ผ่านฤดูหนาวได้ อุ่นสบายสุด ๆ
จี้หยางสวมเสื้อโค้ต มือถือปากกาหัวเหล็กทองคำ 14K กล่าวขอบคุณราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อคำพูดเหล่านั้นมา
“พี่เสี่ยวเหย่ เสื้อสวยมากเลย อุ่นด้วย ฉันชอบสุด ๆ แล้วยังมีปากกาด้ามนี้อีก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้ใช้ปากกาแพงขนาดนี้”
เจียงเหย่มองซ้ายมองขวา “ดีนะ ใส่แล้วพอดีเลย หลวมนิดหน่อย แต่รออีกสองเดือนถ้าท้องเธอเริ่มโตขึ้นก็ยังใส่ได้”
แม่เจียงเห็นแล้วก็คิดว่าเจียงเหย่เลือกเสื้อผ้าได้ดี
แต่สำหรับปากกาด้ามนั้น เธอรู้สึกว่าไม่ค่อยคุ้มเท่าไร
ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ออกความเห็น
บ้านเจียงมีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง คือใครหาเงินได้ก็เก็บเงินไว้กับตัว ไม่มีธรรมเนียมต้องส่งเงินให้คนอื่น
อีกทั้งแม่เจียงเองก็มีเงินเดือน เก็บเงินไว้บ้าง จึงแทบไม่ขัดสนเรื่องเงินใช้
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าปีนี้เป็นปีแรกที่ลูกสะใภ้คนใหม่เข้าบ้าน อีกทั้งอากาศก็หนาวแล้ว เธอจึงหยิบเงิน 30 หยวนกับคูปองที่สะสมไว้อีกเล็กน้อยให้จี้หยาง บอกให้เธอเลือกซื้อของมาเติมเองสักหน่อย
จี้หยางรับเงินมาอย่างดีใจ จากนั้นก็เร่งมือถักผ้าพันคอกับหมวกให้เร็วขึ้น
เธอ แม่เจียง และเจียงเสี่ยวเม่ย จะได้คนละชุด