“พี่หวัง ไฉนท่านถึงคิดเช่นนั้น เจียงเหย่เพียงไปที่สำนักงานฝ่ายโรงงานชั้นสาม แล้วแวะมาส่งฉันเท่านั้น ฉันตามใจตัวเองตรงไหนหรือ?”
อีกอย่าง ฉันจะตามใจตัวเองแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย
หวังโส่วอี้มีความรู้อยู่บ้าง ปกติก็ชอบเหน็บปากกาไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านหน้า
ตอนเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ เขาก็ถือว่าดีทีเดียว ดูเป็นคนมีอัธยาศัย
แต่พอเวลาผ่านไป จี้หยางก็พบปัญหาอย่างหนึ่งของเขา นั่นคือชอบสั่งสอนคนอื่น
อย่างตอนนี้ เธอจะตามใจตัวเองหรือไม่ก็เกี่ยวอะไรกับอีกฝ่าย พออ้าปากก็พูดออกมาเสียแล้ว
ยิ่งกว่านั้น นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดถึงจี้หยางแบบนี้
ก่อนหน้านี้ วันหนึ่งตอนทำความสะอาดในตอนเช้า เขาก็พูดว่าพวกสหายหญิงควรทำให้มากหน่อย จี้หยางอายุน้อยกว่า ก็ควรเป็นฝ่ายอาสาก่อน
ตอนนั้นจี้หยางสวนกลับไปทันที
ทำไมพอเป็นงานทำความสะอาด พวกสหายหญิงถึงต้องทำมากกว่า?
ทำไมคนอายุน้อยกว่าถึงต้องเป็นฝ่ายอาสาก่อน?
อย่างไรนะ? สหายชายทำไม่ได้หรือ?
สหายชายอายุมากแล้วกวาดพื้น เช็ดโต๊ะ ตักน้ำไม่ได้หรือไร?
สมองแบบไหนกัน ข้างในมีแต่ขยะหรืออย่างไร
ยังจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเพศอีก
ตอนนั้นหลังถูกจี้หยางสวนกลับ อีกฝ่ายก็ดูไม่พอใจนัก อาจเพราะเสียหน้า จึงไม่พูดอะไรต่อ หลังจากนั้นหลายวันก็ยังทำตัวดี ๆ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมาไม้นี้อีก
“สองวันก่อนท่านก็พูดถึงฉันครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้ยังจะพูดอีก ท่านเป็นอะไรหรือไม่? ถ้าไม่มีอะไรก็อยู่เงียบ ๆ ดื่มชา อ่านหนังสือพิมพ์ไป อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย”
ดื่มชาอ่านหนังสือพิมพ์เป็นทั้งงานประจำวันและงานอดิเรกของหวังโส่วอี้