เจียงเหย่คิดว่าการชวนอวี๋ต้ากังมากินข้าวด้วยกันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด
เพราะอย่างนั้น คืนนั้นเขาจึงทุ่มเทท่องบทเรียนบทที่สองจนขึ้นใจ ก็เพื่อจะกู้หน้าคืนในวันรุ่งขึ้น หาใครสักคนที่ดีหน่อยมาให้จี้หยางชมเขาต่อ
ส่วนคนที่เขาเลือกเป็นคนที่สอง ก็คือหมาหมิง เพื่อนร่วมงานเก่าของเขา
หมาหมิงอายุมากกว่าเจียงเหย่นิดหน่อย แต่งงานเร็ว นิสัยสุขุม
พอได้รับคำเชิญจากเจียงเหย่ เขาก็มาด้วยความยินดี
ปกติตอนอยู่หน่วยรักษาความปลอดภัย ทั้งสามคนอยู่กลุ่มเดียวกัน อวี๋ต้ากังเป็นคนคึกคักกว่า พูดมากกว่า ส่วนหมาหมิงกลับพูดน้อยกว่า
พอมาถึง เขาก็เพียงยิ้มทักทายจี้หยาง ส่วนเรื่องที่คุยกับเจียงเหย่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องในโรงงาน
คุยกันได้พักหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “เออ เจียงเหย่ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“เมียฉันตั้งครรภ์แล้ว”
เจียงเหย่มองเขา จะตั้งครรภ์ก็เรื่องของเขาสิ เกี่ยวอะไรกับฉัน ไม่ใช่ลูกฉันสักหน่อย
หมาหมิงมองเขาเช่นกัน แทบจะพูดออกมาตรง ๆ ว่า นายลืมแล้วหรือว่าตอนเมียนายตั้งครรภ์ นายได้ใจขนาดไหน
ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเหย่ถึงเอ่ยว่า “ยินดีด้วย”
“ฉันแต่งงานมาสองปีแล้ว เมียฉันเพิ่งจะตั้งครรภ์ได้ไม่ง่ายเลย ช่วงสองวันนี้ฉันถึงเข้าใจความรู้สึกตอนน้องสะใภ้ตั้งครรภ์ของนาย ว่าจะพูดอย่างไรดีล่ะ ก็ทั้งตื่นเต้น ดีใจ แล้วก็มีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ตอนนั้นนะ เอ้อ ตาฉันแดงขึ้นมาทันทีเลย”