แม่เจียงซื้อไก่ย่างกลับมาหนึ่งตัว พร้อมกับผักเย็นจานเล็ก ๆ อีกสองสามอย่าง
คืนนี้แม่เจียงตั้งใจจะตุ๋นปลา แต่เจียงฉงอันอยู่บ้านด้วย เขาเลยไม่ยอมให้เธอลงมือ
“คุณย่าอยากกินปลาแบบไหนครับ?”
เจียงฉงอันผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว พลางตรวจดูอย่างละเอียดว่ามีเกล็ดปลาติดอยู่หรือไม่
ส่วนเจียงเจากับเจียงอวิ๋นกำลังล้างผัก เตรียมจะผัดผักอีกสองจาน
“ทำปลาตุ๋นซีอิ๊วแล้วกัน ว่าไงล่ะ?” แม่เจียงถาม
“ได้ครับคุณย่า ออกไปดูโทรทัศน์เถอะครับ พวกเราสามคนจัดการกันเองได้”
เห็นว่าหลานชายกับหลานสาวไม่ต้องการให้ช่วย แม่เจียงจึงออกไปดูโทรทัศน์
ตั้งแต่เล็กเจียงฉงอันก็ถูกพ่อใช้ให้ทำกับข้าวอยู่บ่อย ๆ ฝีมือจึงไม่เลว ส่วนเจียงเจากับเจียงอวิ๋นก็ทำอาหารอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพียงแต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งคู่ชินกับการไปหาอะไรกินที่ร้านของพี่สามเจียงเสียมากกว่า ฝีมือจึงยังสู้เจียงฉงอันไม่ได้
พอตุ๋นปลาเสร็จ เจียงฉงอันก็หลีกทางให้ทั้งสองคนผัดผักต่อ
พออาหารขึ้นโต๊ะ เจียงเหย่กับจี้หยางก็กลับมาถึงบ้านพอดี
เจียงเหย่เพิ่งก้าวเข้าบ้านก็ได้กลิ่นหอม “แม่ครับ ทำอะไรอยู่เหรอ?”
แม่เจียงหันกลับมามอง “แม่ทำที่ไหนกัน อันอันเป็นคนทำต่างหาก”
เจียงเหย่เหลือบมองเข้าไปในครัว เห็นเด็กทั้งสามคนอยู่ข้างใน จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “จาวจาว หยุนหยุน มาแล้วเหรอ”
“ค่ะ คุณน้า วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมคะ?”
“ไม่เหนื่อย”
มื้อเย็นจัดเต็มไม่น้อย ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
กินเสร็จแล้วเจียงเหย่ก็มองลูกชาย “อันอัน ช่วงนี้พ่อกับแม่ แล้วก็คุณย่า คงต้องชิมฝีมือดูล่ะว่าพัฒนาขึ้นบ้างหรือยัง”