เพราะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เจียงเจาและเจียงอวิ๋นจึงสนิทกับเจียงฉงอันมาก โดยเฉพาะตอนเจียงฉงอันยังเล็ก เขาคอยยุให้ทั้งสองตั้งใจเรียนอยู่เสมอ ไม่อย่างนั้นผลการเรียนของพวกเธอคงยากจะพูด ความผูกพันที่มีต่อกันจึงทำให้เจียงเจาและเจียงอวิ๋นชอบเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้เจียงฉงอันฟัง
เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทุกอย่างก็ยังเป็นเช่นเดิม
วันนี้ก็เหมือนกัน
“อันอัน เธอว่าแม่ฉันพูดอะไรกับพวกเราเมื่อไม่กี่วันก่อน?” เจียงเจาถาม
เจียงฉงอันส่ายหน้า เขาจะไปรู้ได้อย่างไร “พูดอะไรกับพวกเธอล่ะ?”
“แม่เรียกฉันกับน้องสาวมารวมกันอย่างจริงจัง บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”
“ตอนนั้นฉันยังคิดอยู่เลยว่าเรื่องสำคัญอะไร ถึงต้องเป็นทางการขนาดนั้น”
“ที่ไหนได้ แม่กลับบอกว่าพี่ใหญ่ของฉันดูตัวกับผู้หญิงคนหนึ่ง ครอบครัวฝ่ายหญิงมีฐานะดี อีกฝ่ายบอกว่าถ้าจะแต่งกับพี่ใหญ่ ก็หวังว่าพี่ใหญ่จะมีบ้านสักหลัง”
เรื่องนี้เจียงฉงอันรู้จริง ๆ แต่ไม่ใช่ว่าผ่านมาตั้งนานแล้วหรือ ยังจัดการไม่เรียบร้อยอีกหรือ?
“ที่จริงฉันเข้าใจความคิดของครอบครัวผู้หญิงที่พี่ใหญ่ไปดูตัวด้วยนะ ลูกสาวบ้านไหนบ้างที่ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม พอแต่งออกไปก็ย่อมหวังให้ลูกสาวของตัวเองมีชีวิตที่ดี”
“จะให้เธอไม่มีอะไรติดตัว แล้วยังพาลูกสาวเขาไปลำบากด้วยไม่ได้หรอก”
“อยู่บ้านตัวเองยังไม่ต้องลำบาก จะให้ไปลำบากที่บ้านเธอได้ยังไง เพราะงั้นฉันว่าฝ่ายหญิงเรียกร้องเรื่องวัตถุสิ่งของบ้างก็เป็นเรื่องปกติ”