เดิมทีเจียงฉงอันตั้งใจว่าคืนนี้จะอยู่บ้านฟังเพลง แต่พอเพื่อนรู้ว่าเขาปิดเทอมแล้วก็พากันมาหา ลากเขาไปดิสโก้ด้วยกัน
ช่วงนี้เมืองหลวงเพิ่งเปิดดิสโก้เธคแห่งใหม่ บรรยากาศดีมาก แน่นอนว่าค่าบัตรก็แพงด้วย
หมี่จวินไม่รู้ไปหาบัตรมาจากไหนได้ตั้งหลายใบ เขาลากคนนั้นที ดึงคนนี้ที บอกว่าอยากพาทุกคนไปเปิดหูเปิดตา
ตอนเจียงฉงอันกับพวกเขามาถึง เพลง “สาวน้อยใต้แสงไฟถนน” กำลังเปิดอยู่ พอเดินเข้าไป เสียงเพลงกับเสียงดนตรีเต้นรำก็ดังอึงอลอยู่ตรงหน้า
พวกเขาหาที่นั่งกันท่ามกลางเสียงเพลง “น้องสาวที่รัก โปรดอย่าร้องไห้ ฉันจะใช้ความรักของฉัน อบอุ่นหัวใจของเธอ”
พนักงานเสิร์ฟในชุดทำงานเรียบร้อยเดินขวักไขว่ไปทั่วบริเวณ หมี่จวินยกมือเรียก ถามความเห็นทุกคนแล้วก็สั่งเบียร์ดีกรีต่ำมาหลายแก้ว
จากนั้นก็ลากทุกคนไปเต้นด้วยกันอีก
พอเต้นจนหนำใจแล้ว พวกเขาก็หาร้านปิ้งย่าง นั่งกินกันต่อจนดึกดื่น
“ฉงอัน ปิดเทอมฤดูร้อนนี้คิดจะทำอะไรหรือเปล่า?”
“ทำอะไรล่ะ?”
“ก็ช่วงปิดเทอมจะหาเงินค่าขนมสักหน่อยไหม พวกเราพร้อมลงเงินกันหมดแล้ว รอแค่นายออกคำสั่งเท่านั้น”
เจียงฉงอันหรี่ตาลง เขาเองก็พอมีแผนอยู่บ้าง การเริ่มต้นทำธุรกิจในอนาคตต้องใช้เงินทุน ถ้าหาเงินก้อนได้ในสองปีนี้ก็คงดี
พอขึ้นปีสี่ เขาจะลองดูว่าสามารถตั้งบริษัทได้หรือเปล่า
ถ้าถามว่าตอนนี้อะไรทำเงินได้มากที่สุด ไม่นับธุรกิจใหญ่ ๆ ก็ต้องเป็นการซื้อของมาขายต่อ
แต่เมืองหลวงพัฒนาไปได้ดี ผู้คนมากมายมองเห็นโอกาสทางธุรกิจ การซื้อของมาขายต่อจึงมีอยู่ไม่น้อย