หัวหน้าแผนกหลิวยังคงพูดต่อ “อีกอย่าง ปัญหาที่คุณพูดถึง ทั้งสายไฟเก่าและแผงกั้นป้องกัน อันไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน? งบของโรงงานก็มีอยู่แค่นั้น งบซ่อมบำรุงปีนี้อนุมัติไปหมดแล้ว”
จี้หยางฟังจบก็เข้าใจแล้ว
ไม่ใช่ไม่เห็นด้วย แต่กลัวความยุ่งยาก
คนแผนกการผลิตกลัวอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือตัวเลขเป้าหมายทำไม่สำเร็จ เรื่องที่สองคืองานพิเศษตกมาอยู่บนหัวตัวเอง
หัวหน้าแผนกหลิวเจอครบทั้งสองอย่าง เขาย่อมไม่เต็มใจ
“หัวหน้าแผนกหลิว” จี้หยางเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ “ฉันเข้าใจความกังวลของคุณค่ะ งานผลิตสำคัญจริง ๆ แต่ที่ฉันหมายถึงไม่ใช่ให้โรงงานหยุดงานเพื่อจัดระเบียบใหม่”
“ฉันคิดว่าเริ่มจากการประชาสัมพันธ์ก่อนค่ะ”
“ใช้เสียงตามสาย บอร์ดประชาสัมพันธ์ และหนังสือพิมพ์ติดบอร์ดปลูกฝังจิตสำนึกด้านความปลอดภัยก่อน วิธีนี้ไม่กระทบการผลิต ไม่ต้องใช้เงิน และไม่ต้องหยุดงานด้วย”
“ส่วนการตรวจซ่อมอุปกรณ์กับติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันเพิ่มเติม ค่อย ๆ แบ่งทำเป็นชุดก็ได้ค่ะ โรงงานไหนมีจุดเสี่ยงมากก็จัดการที่นั่นก่อน ไม่ต้องใช้มาตรการเดียวกับทุกที่”
หัวหน้าแผนกหลิวไม่ตอบ แต่สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จี้หยางพูดต่อ “ถอยกันคนละก้าวนะคะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริง ๆ งานที่ต้องหยุดคงไม่ใช่แค่วันสองวัน”
พอพูดจบ นิ้วมือของหัวหน้าแผนกหลิวก็เคาะเข่าสองครั้ง
จี้หยางไม่ได้พูดอะไรต่อ
พูดมาถึงขั้นนี้ก็พอแล้ว ถ้าพูดมากกว่านี้ก็จะกลายเป็นบีบให้เขาแสดงจุดยืน ซึ่งกลับไม่ดี
ตอนนั้นเอง ประธานหม่าจึงวางกระบอกน้ำชาลงแล้วพูดว่า “เหล่าหลิว ฉันคิดแบบนี้ ชื่อโครงการเดือนแห่งความปลอดภัยเรายังไม่ต้องชูขึ้นมาก่อน แต่ให้เสี่ยวจี้เริ่มทำงานประชาสัมพันธ์ได้เลย ส่วนเสียงตามสายกับบอร์ดประชาสัมพันธ์ให้สหภาพแรงงานดูแล ไม่ต้องผ่านทางนาย”