ในโรงอาหาร เมื่อก่อนผู้คนคุยกันว่าใครซื้อเสื้อผ้าใหม่ ลูกบ้านไหนสอบได้ที่เท่าไร แล้วก็เรื่องซุบซิบในโรงงาน
แต่ตอนนี้น่ะหรือ
“วันนี้ออกอากาศถึงตอนที่เท่าไรแล้ว?”
“ตอนที่ห้า เรื่องฝุ่นระเบิดน่ะ ฉันฟังจบแล้วขาอ่อนเลย”
“พรุ่งนี้จะออกอากาศเรื่องอะไรนะ? เดี๋ยวนี้ถ้าไม่ได้ฟังสักตอนทุกวัน กินข้าวก็ไม่อร่อยแล้ว”
“รสนิยมเธอนี่ไม่เบาเลยนะ ฟังเรื่องพวกนี้ไปกินข้าวไปด้วย”
“ฉันฟังเรื่องเล่าน่ะ เรื่องสนุกดีออก”
จี้หยางนั่งกินข้าวอยู่มุมโรงอาหาร ได้ยินเสียงพูดคุยรอบตัวแล้วก็ตักข้าวเข้าปากหนึ่งคำ
เจียงเหย่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาเคาะขอบปิ่นโตของเธอด้วยตะเกียบเบา ๆ “เมียจ๋า ตอนนี้สถานะของเธอในโรงงานเราแทบจะเทียบได้กับนิทานเล่าเรื่องที่ออกอากาศทุกวันเลยนะ คนในโรงงานเฝ้ารอฟังตอนต่อไปกันทุกวัน”
“พูดเกินไปแล้ว ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย”
“ไม่ได้พูดเกิน เธอเชื่อไหม ถ้าวันไหนไม่ออกอากาศขึ้นมา ต้องมีคนไปโวยที่ห้องกระจายเสียงแน่”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
ปากจี้หยางบอกว่าไม่ถึงขนาดนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย
มีคนฟัง มีคนพูดคุยกัน บางคนถึงกับสวมถุงมือเพิ่มอีกคู่ ตรวจสายไฟซ้ำอีกรอบ ตัวอักษรที่เธอเขียนไปก็ไม่เสียเปล่าแล้ว
สิ่งที่ทำให้จี้หยางประหลาดใจจริง ๆ เกิดขึ้นในสัปดาห์ที่สอง
วันศุกร์ เธอเพิ่งมาถึงสำนักงาน หัวหน้าเวิร์กช็อปสี่ เหล่าเมิ่งก็มาหา
เหล่าเมิ่งอายุห้าสิบกว่า ทำงานในโรงงานมาเกือบทั้งชีวิต เป็นช่างเก่าฝีมือดีที่พบเห็นได้ทั่วไป มีประสบการณ์มากและอารมณ์ร้อน ที่เกลียดที่สุดคือการทำอะไรเอาหน้าของผู้บริหาร