จี้หยางไม่ค่อยแน่ใจว่าชายคนนี้เป็นชายสารเลวคนนั้นในนิยายหรือไม่
เธอลองถามเจียงเสี่ยวเม่ยอ้อม ๆ ว่า “เธอคิดว่าชายผู้นั้นเป็นอย่างไร หน้าตาดีหรือไม่?”
“ก็พอใช้ได้ แต่ถ้าเทียบกับพี่ชายฉันแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก” เจียงเสี่ยวเม่ยเหลือบมองเจียงเหย่ แอบเอาทั้งสองคนมาเทียบกันในใจ แล้วก็ยังรู้สึกว่าพี่ชายของเธอดูมีชีวิตชีวามากกว่าอยู่ดี
“หยางหยาง เธอคิดว่าชายผู้นั้นหน้าตาดีหรือ?” เจียงเหย่เท้าคางถามจี้หยาง
“เปล่า อย่ามากวน ฉันกำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่” จี้หยางหันไปถามเจียงเสี่ยวเม่ยอีกครั้ง “แล้วเธอคิดว่านิสัยของเขาเป็นอย่างไร?”
“นิสัยหรือ?” เจียงเสี่ยวเม่ยครุ่นคิด “ฉันว่าเขาดูเป็นคนประเภทที่ชีวิตประจำวันไม่ค่อยมีความสุข”
“ชีวิตประจำวันไม่ค่อยมีความสุขหรือ?” จี้หยางถาม
“ใช่ เขาดูเหมือนมีเรื่องกลุ้มใจซ่อนอยู่ในใจมากมาย ชีวิตก็มีเรื่องไม่สมหวังเยอะ หากอยู่กับคนแบบนี้คงเหนื่อยไม่น้อยกระมัง เพราะอารมณ์ของเขาย่อมส่งผลถึงเธอด้วย” เจียงเสี่ยวเม่ยกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้หยางก็แอบคิดว่า หรือชาติก่อนเจียงเสี่ยวเม่ยเองก็ใช้ชีวิตอย่างไม่สมหวัง จึงเกิดความรู้สึกเชื่อมโยงกับชายผู้นี้และยอมตามเขาลงชนบท?
เจียงเสี่ยวเม่ยพูดต่อ “พี่สะใภ้ ตอนนี้พอเห็นพี่ชายเป็นเช่นนี้ สายตาในการเลือกคู่ของฉันก็สูงลิบแล้ว คนที่ด้อยกว่าเขาไม่ได้
คนดีอย่างเขานึกว่าเป็นผักกาดขาวหรือ ถึงจะหาได้เป็นกอง ฉันบอกเลยนะ ตงหยา มีแค่พี่ชายฉันคนเดียวเท่านั้น หาอีกไม่ได้แล้วน้องสาวเอ๋ย”