“เจียเหริน พลาธิการที่บ้านเธอเปลี่ยนคนแล้วเหรอ?”
สวี่ฉางเซี่ยมองหาไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นทหารที่ช่วยชีวิตเมื่อครู่ พอกลับมาถึงห้องก็อดถามกู้เจียเหรินที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ได้
กู้เจียเหรินชะงัก แล้วถามกลับว่า “ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ? พลาธิการที่ดูแลปู่กับพ่อและฉันก็เป็นสองคนนั้นมาตลอดนะ”
สวี่ฉางเซี่ยขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย
ถ้าอย่างนั้น ทหารที่ช่วยชีวิตกู้เจียเหรินเมื่อครู่ ก็ไม่น่าใช่คนของกู้เฉิงหรง และก็ไม่ใช่แขกที่เชิญมาในงานของกู้เจียเหรินด้วย
แต่ตอนที่เขาห้ามเธอไม่ให้ลงน้ำ เขาทำท่ารู้จักเธอชัด ๆ
แล้วตอนนั้นเขารีบกระโดดลงไปช่วยกู้เจียเหรินเร็วขนาดนั้น ก็เห็นชัดว่าเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู
ส่วนคนที่เฉินเยี่ยนชวนและอวี๋เจิ้งจั๋วให้อยู่ปกป้องเธอ เธอจำหน้าได้หมด แต่คนคนนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
“แล้วคนที่กระโดดลงไปช่วยเธอเมื่อครู่ เธอพอจำได้ไหม?” สวี่ฉางเซี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามกู้เจียเหรินกลับ
กู้เจียเหรินนึกย้อนไปอย่างละเอียด ตอนตกน้ำไปแล้วสำลักน้ำ เธอเห็นมีคนสองคนว่ายเข้ามาหาเธอตามลำดับ แต่ยังไม่ทันว่ายมาถึงตัว เธอก็หมดสติไปแล้ว เลยมองไม่เห็นชัด
“จำไม่ได้” เธอส่ายหน้าอย่างซื่อตรง ตอบว่า “ตอนนั้นฉันหมดสติไปทันทีเลย”
สวี่ฉางเซี่ยฟังแล้วถึงได้นึกอะไรขึ้นมา ถามกลับว่า “งั้นเธอไม่รู้เหรอว่าคนที่ช่วยเธอคืออวี๋เจิ้งจั๋ว?”