ฉวี่ฉางเซี่ยรีบคว้ามือกู้เจียเหริน ชี้ไปที่ข้อมือด้านในซึ่งถูกเหอฉู่กำไว้แน่นจนเกิดรอยเล็บข่วนและถลอกเป็นแผล
“นี่เหอฉู่ทำ!” ฉวี่ฉางเซี่ยชี้ข้อมือกู้เจียเหริน น้ำเสียงจริงจัง
พูดจบก็หันไปชี้เหอฉู่ “เหอฉู่บอกว่าเจียเหรินไม่ยอมปล่อยนาง ดูข้อมือเหอฉู่เองสิ มีรอยแบบนี้ไหม?”
เหอฉู่พลางซ่อนข้อมือเข้าไปด้านใน
ทว่าฉวี่ฉางเซี่ยกลับไม่เกรงใจ กระชากมือเหอฉู่มายื่นตรงหน้าเซียวหล่างอี้ พลางพูดเสียงดังว่า “ดูให้ดี มีไหม!”
เซียวหล่างอี้ไม่เพียงลำเอียงเข้าข้าง หากยังโง่งม! ไม่เห็นรอยเล็บเลยสักนิด กระทั่งรอยแดงก็ไม่มี
เซียวหล่างอี้ชะงัก ก่อนมองเหอฉู่ที่หน้าขาวซีดน้ำตาคลอ ครู่หนึ่งก็เงียบไป
“ไปเถิด” กู้เจียเหรินเห็นหลักฐานประจักษ์ชัด ไม่อยากพูดอีก จึงกล่าวแก่ฉวี่ฉางเซี่ยและคนรอบข้าง
“เจียเหริน...” เซียวหล่างอี้ชะงัก แล้วรีบตามไป
กู้เจียเหรินถูกขวาง สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ กำลังจะเดินเลี่ยงผ่านเขา ทันใดนั้นอวี๋เจิ้งจั๋วก็กล่าวขึ้นว่า “เจียเหริน รอก่อน”
กู้เจียเหรินมองอวี๋เจิ้งจั๋วอย่างประหลาดใจ
อวี๋เจิ้งจั๋วเหลือบมองนาง
กู้เจียเหรินคิดถึงความสัมพันธ์เก่า จึงไม่อยากถือสาเซียวหล่างอี้อีก แต่วันนี้นางถูกดึงเข้าเรื่อง ทั้งยังถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้ อวี๋เจิ้งจั๋วจะปล่อยผ่านไปมิได้