เธอรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง ที่อวี๋เจิ้งจั๋วปรากฏตัวขึ้นในยามที่เธออ้างว้างเดียวดาย และเปราะบางที่สุด
เธอจ้องมองอวี๋เจิ้งจั๋วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับเขาว่า "รอฉันสักครู่"
แล้วเธอก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน เปลี่ยนชุดนอน เดินลงบันไดมา ก็ได้ยินเสียงซ่งเกอและคนอื่น ๆ ดังมาจากนอกประตู
กู้เจียเหรินยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองดูทุกคนผลักประตูเดินเข้ามา
"พวกคุณ... กลับกันเร็วจัง?" เธอจ้องทุกคนอย่างตะลึง เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
"วันนี้เป็นวันเกิดหลานสาวคนเล็กของฉัน จะทิ้งให้เธออยู่บ้านคนเดียวได้ยังไงล่ะ?" หยางหลิ่วพูดพลางยิ้ม
พวกเขาหิ้วกล่องเค้กและของขวัญกองใหญ่ที่ได้รับจากสวนหอมวันนี้เดินเข้ามา กู้เจียเหรินมองพวกเขาเดินเข้าออกอยู่หลายรอบ ขนของขวัญทั้งหมดเข้ามา จนโซฟาและโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นกองเต็มไปหมด
"ยืนนิ่งทำไมล่ะ? มาเตรียมตัดเค้กได้แล้ว!" ซ่งเกอเห็นกู้เจียเหรินยืนเหม่ออยู่ในห้องนั่งเล่น จึงโบกมือเรียกพร้อมรอยยิ้ม "นางเอกวันเกิด วันนี้เธอใหญ่ที่สุด!"
กู้เจียเหรินเพิ่งได้สติ จึงเดินไปที่โต๊ะ
เธอมองครอบครัวที่อยู่รอบตัว แม้แต่กู้จิ่งเหิงก็กลับมาแล้ว รอให้เธอเป่าเทียนวันเกิดและตัดเค้ก
ความน้อยใจเล็กน้อยที่เมื่อครู่ขึ้นไปกินข้าวบนห้องคนเดียว บัดนี้มลายหายไปในพริบตา
"ฉันนึกว่าพวกคุณจะไม่กลับมาแล้ว..." เธออดไม่ได้ น้ำตาร่วงลงมา มองทุกคนพลางพูด
"เซี่ยเซี่ยมีเครื่องแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ แม่เลยให้เธอกลับไปก่อน ส่วนพวกเราคนอื่นก็ไม่มีธุระสำคัญอะไร จะไม่กลับมาเป็นเพื่อนเธอได้ยังไง?" ซ่งเกอยิ้มพลางดึงเธอเข้ามาใกล้ตัว เอ่ยเสียงอ่อนโยน "เธอเป็นลูกสาวคนสำคัญที่สุดของแม่ จะให้ไปร่วมงานสังคมกับคนอื่นในวันเกิดครบยี่สิบปีที่สำคัญที่สุดของเธอได้ยังไง!"