ตรงข้อมือที่เขาจับสวี่ฉางเซี่ยไว้ เป็นรอยแดงก่ำ
"ขอโทษ" เฉินเยี่ยนชวนพูดเสียงเบา
สวี่ฉางเซี่ยเม้มริมฝีปากแห้งซีดแล้วเอ่ยว่า "พี่เย่าเคยบอกว่า อยากเห็นว่าสวนกุหลาบนี้โตขึ้นมาจะเป็นยังไง ฉันเลยจะเอากุหลาบไปให้เขาสักสองสามดอก"
เจียงเย่าไม่ชอบสีขาว บังเอิญว่าพันธุ์กุหลาบในสวนล้วนเป็นสีแดงเข้มจัด เธอคิดว่าเจียงเย่าเห็นแล้วต้องชอบแน่ๆ
เฉินเยี่ยนชวนมองไปที่มือของเธอ หนามกุหลาบตำปลายนิ้วสวี่ฉางเซี่ยเป็นรอยหลายแห่ง มีหยดเลือดสีแดงซึมออกมา สีแดงของเลือดกับสีแดงของกุหลาบปนกัน แต่สวี่ฉางเซี่ยกลับไม่รู้สึกตัวเลย
เขาอดถอนหายใจไม่ได้ แล้วยื่นมือไปบอกสวี่ฉางเซี่ยว่า "เอาดอกไม้มาให้ผม"
สวี่ฉางเซี่ยสบตาเขา แล้วยื่นดอกไม้ในมือให้
เฉินเยี่ยนชวนรับไป เดินไปที่ห้องครัว หามีด แล้วเฉือนหนามใหญ่ๆ บนก้านออกจนเกลี้ยง
จากนั้นก็ไปหากล่องยาในบ้าน แล้วพูดกับสวี่ฉางเซี่ยที่ยืนอยู่นอกประตูเบาๆ ว่า "มานี่"
สวี่ฉางเซี่ยเดินเข้ามาหาเขาอย่างเหม่อลอย เฉินเยี่ยนชวนจึงค่อยๆ จับมือเธอมา ใช้ทิงเจอร์ไอโอดีนเช็ดทำแผลให้อย่างระวัง แล้วพันแผลให้
ตอนที่เขาใช้ทิงเจอร์ไอโอดีนเช็ดแผลให้เธอ สัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาเย็นเฉียบหยดหนึ่งที่ร่วงลงบนหลังมือเขา
เขาชะงัก แล้วเงยหน้ามองสวี่ฉางเซี่ย
สวี่ฉางเซี่ยจ้องมือตัวเองอย่างเหม่อลอย พึมพำเบาๆ ว่า "เขายังไม่รู้เลยว่าฉันท้อง..."
จนกระทั่งเขาจากไป ก็ยังไม่รู้ข่าวว่าเธอตั้งครรภ์