วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ต้องฝังศพและส่งเสิ่นเมี่ยวชิงออกจากบ้าน
"ไม่ใช่มีคนพูดกันไหมว่า วันที่ส่งศพของคนตาย วิญญาณจะกลับมา?" ในฝูงชนมีคนกระซิบเบา ๆ
"ฉันบอกแล้ว! นี่คือวิญญาณของเสิ่นเมี่ยวชิงที่กลับมา!" ลูกสาวคนที่เจ็ดพอได้ยินคำพวกนั้น ตกใจจนแทบขาดใจ กระโดดโลดเต้นพร้อมกรีดร้องว่า "เสิ่นเมี่ยวชิง! ถ้าจะตามหาก็ไปหาคนที่ห้า! ทุกอย่างเป็นฝีมือนาง! ความคิดที่ให้แก่แต่งงานกับชายชราตายซากนั่น ก็เป็นนางที่เป็นคนยกขึ้นเสนอต่อปู่ก่อนใคร!"
"เธอพูดเพ้ออะไรขึ้นมา!" ลูกสาวคนที่ห้าของสกุลเสิ่นก็แท้จริงแค่แกล้งทำตัวสุขุม เมื่อมองดูคอของคนที่แปดที่ล้างยังไงก็ไม่จาง นางก็ตกใจจนแทบวิญญาณล่องลอย
นางเดินไปหาคนที่เจ็ด คว้าแขนนางไว้แล้งตบปากไปสองครั้ง "ฉันสั่งให้เธอพูดเพ้อ! ความคิดนั่นไม่ใช่ที่ทุกคนปรึกษาร่วมกันเหรอ!!"
พี่น้องผู้หญิงหลายคนทะเลาะทุบตีกันจนเป็นกองทันที
ท่านผู้เฒ่าแห่งสกุลเสิ่นมองภาพตรงหน้า โกรธจนแทบเป็นลม ตะโกนเสียงดังว่า "ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!"
"สติกันหน่อย! พวกเธอกำลังทำอะไรโง่ ๆ กัน! ต่อหน้าแขกมากมายขนาดนี้ มารยาทและกฎเกณฑ์ก็หมดสิ้นแล้วรึไง!!!"
เสิ่นอวี้ทำท่าว่าเดินเข้าไปห้ามทัพ แต่ที่จริงแล้วแทบไม่ได้ใช้แรงเลยสักนิด
ยากเย็นนักกว่าบรรดาผู้ชายในบ้านจะแยกพี่น้องทั้งหลายออกจากกันได้ แต่ละคนกลับเหมือนคนบ้า ทั้งตัวทั้งกายทุบตีกันจนยับเยิน
โชคดีที่เป็นฤดูหนาว ไม่เช่นนั้นเสื้อผ้าคงถูกฉีกขาดจนไม่เหลือ
"กลับไปเดี๋ยวนี้! กลับไปห้องของตัวเอง!" ผู้เฒ่ามองดูพวกนางที่ไร้ความสามารถไร้ค่าเช่นนี้ นิ้วที่ชี้พวกนางแม้แต่ยังสั่นเทิ้ม