ขณะเดียวกันนั้น นอกประตู
"ฉางเซี่ยล่ะ?" เสิ่นอวี้เห็นแม่ของเสิ่นเมี่ยวชิงที่เปลี่ยนชุดมาพร้อมกับลู่เฟิงสองคน จึงถามโดยไม่รู้ตัว
"เธออยู่ในหอไว้ศพ" แม่ของเสิ่นเมี่ยวชิงชี้ไปทางหอไว้ศพที่ไม่ไกลนัก
"เอ๊ะ ทำไมประตูถึงปิดอยู่?" เมื่อเห็นว่าประตูปิดสนิท สีหน้าของแม่เสิ่นเมี่ยวชิงก็เปลี่ยนไป
เสิ่นอวี้เพิ่งได้ยินพ่อบ้านเล่าว่าน้องสาวทั้งหลายพูดเรื่องฉางเซี่ยไม่ดีนักจนเกือบทะเลาะกันขึ้นมา พอจัดการเรื่องที่มือจึงรีบรุดมาทันที
เขารู้จักนิสัยของพวกน้องสาวดี ต่อให้เสียเปรียบเพียงเล็กน้อย ก็ต้องไม่ยอมให้สวี่ฉางเซี่ยจบแบบนี้แน่นอน
พอเห็นประตูหอไว้ศพปิดอยู่ เสิ่นอวี้ก็รู้สึกได้ถึงลางร้าย พวกนั้นต้องกลั่นแกล้งฉางเซี่ยอยู่ข้างในแน่!
"ลู่เฟิง! เธอทิ้งหน้าที่ไปได้ยังไง!" เสิ่นอวี้ตำหนิลู่เฟิงทันที แล้วรีบเดินไปเคาะประตู "เปิดประตู!"
เคาะไปสองครั้ง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังแว่วมาจากข้างใน ใจยิ่งร้อนรน "เปิดเดี๋ยวนี้! ไม่เปิดฉันจะชนประตูเข้าไปแล้วนะ!!!"
เสียงของเสิ่นอวี้ดังขึ้นสูง ฝูงชนในลานกว้างค่อย ๆ เงียบสงบลงทีละคน หันมามองทางพวกเขา
เพียงชั่วอึดใจ ลานกว้างอันกว้างใหญ่ก็เงียบกริบจนเสียงเข็มร่วงลงพื้นยังได้ยินชัดเจน
ยิ่งเช่นนั้น เสียงกรีดร้องข้างในก็ยิ่งฟังดูขนหัวลุก
"...อ๊ะ! อย่าทำร้ายฉัน! ไม่ใช่ฉัน ก่อนหน้านี้พี่ห้าต่างหากที่ใช้ให้ฉันไปขวางเธอ! ไม่ใช่ความคิดของฉัน!"