"พรุ่งนี้เธอไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ" เซียวหล่างอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกู้เจียเหริน
"อืม ที่บ้านมีธุระนิดหน่อย ไม่ค่อยมีเวลาค่ะ" กู้เจียเหรินขมวดคิ้วน้อย ๆ ตอบ
"แต่ว่า..." เซียวหล่างอี้ลังเล
กู้เจียเหรินอดขมวดคิ้วไม่ได้ "มีอะไรก็พูดตรง ๆ เถอะ"
เซียวหล่างอี้ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยกับเธอเสียงนุ่ม "ที่จริงฉันแค่ไม่ได้เจอเธอหลายวัน คิดถึงเลยแวะมาหา"
กู้เจียเหรินมองเขาเงียบไม่พูดอะไร
ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง เซียวหล่างอี้ยื่นมือมาดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแผ่วเบา "ช่วงนี้ฉันตั้งใจจะมาส่งเธอเข้าเรียน แต่ทุกครั้งที่มา ยายแม่บ้านก็บอกว่าเธอออกไปแล้ว หรือไม่ก็เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ลองนึกดูสิว่าเราไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้ว"
ที่จริงช่วงนี้กู้เจียเหรินจงใจหลบหน้าเซียวหล่างอี้มาตลอด
เธอกำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ แต่เซียวหล่างอี้ก็กอดเธอไว้แล้วพูดต่อ "ถ้าฉันทำอะไรผิด ก็บอกฉันตรง ๆ เถอะ แต่อย่าทำเป็นไม่สนใจฉันเลย"
น้ำเสียงของเขามีทั้งความจนใจและน้อยใจ
กู้เจียเหรินเงียบอยู่นาน กว่าจะตอบกลับเสียงเบา "ไม่มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้ที่โรงเรียนยุ่งมาก ใกล้จะสอบปลายภาคแล้วด้วย เลยต้องเร่งอ่านหนังสือ"
เซียวหล่างอี้ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "ฉันนึกว่าวันนั้นที่เจอกันฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจซะอีก"