กู้เจียเหรินเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ตนมีต่อเซียวหล่างอี้เป็นความชอบแบบชายหญิงหรือไม่
โดยเฉพาะตอนที่เซียวหล่างอี้จูบหน้าผากเธอเมื่อครู่ นั่นคือจูบแรกที่เซียวหล่างอี้มอบให้เธอในรอบหลายเดือน แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นระรัวเหมือนในนิยาย แถมส่วนลึกในใจยังมีความต่อต้านอยู่บ้าง
เธอรู้สึกว่าการดูแลของเซียวหล่างอี้ที่มีต่อเธอนั้น ดูคล้ายกับพวกพี่ชายของเธอเองมากกว่า
เธอก็ไม่รู้จะตอบคำถามของซ่งเกออย่างไร นานทีเดียวถึงตอบตะกุกตะกักว่า "ฉันกับเขาคบกันมาได้ไม่นาน อีกอย่าง..."
"งั้นก็คือพอมีความรู้สึกดี ๆ ให้บ้างล่ะสิ?" ซ่งเกอถามกลับโดยไม่รอให้เธอพูดจบ
ลูกสาวของตัวเองย่อมเข้าใจดี
กู้เจียเหรินเป็นคนตรงไปตรงมาตั้งแต่เล็กจนโต ชอบอะไรก็คือชอบ ไม่ชอบ ต่อให้บังคับอย่างไรก็บังคับไม่ได้
กู้เจียเหรินคิดแล้วพยักหน้าตอบว่า "อืม"
ซ่งเกอได้ยินดังนั้น ไม่รู้ทำไม กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาในอก
ถ้ากู้เจียเหรินตกหลุมรักเซียวหล่างอี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เรื่องนี้คงพูดยากกว่านี้
เธอไตร่ตรองสักพัก แล้วพูดกับกู้เจียเหรินเสียงเบาว่า "เซียวหย่วนฟาน พี่ชายของหล่างอี้ ทำเรื่องไม่ค่อยดีบางอย่าง จริง ๆ แล้วไม่เกี่ยวกับหล่างอี้หรอก แต่แม่กับย่าคิดไปคิดมา ก็ต้องบอกให้ลูกรู้ ให้ลูกตัดสินใจเอง"
"พี่เซียวเป็นอะไรไป?" กู้เจียเหรินชะงัก ตัวตรงขึ้นทันทีถาม
ซ่งเกอลดเสียงลงไปอีก ตอบว่า "เซียวหย่วนฟาน เขามีน้องเล็กอยู่ที่ฮ่องกง แล้วปีที่แล้วก็คลอดลูกชายให้เซียวหย่วนฟานคนหนึ่ง ถ้าเซียวหย่วนฟานทำโปรเจกต์ที่นี่เสร็จกลับไป เกรงว่าคงรับน้องเล็กกับลูกเข้าบ้าน"