พอดีเฉินเยี่ยนชวนเพิ่งเลิกประชุมกลับมา ได้ยินว่าสกุลฝูจะมาทานข้าว ก็พูดเรียบๆ เช่นกันว่า “ผมก็ไม่ไปเหมือนกัน งานราชการยุ่งมาก ตอนค่ำยังมีเรื่องต้องจัดการ”
กู้เจียเหรินเชิญใครไม่ได้เลยสักคน ได้แต่ห่อเหี่ยวกลับไปยังสกุลกู้ “เซี่ยเซี่ยกับคุณน้าเฉินบ้านตระกูลเฉินต่างก็บอกว่ายุ่งมาก ไม่มีเวลามาทานข้าวค่ะ”
หยางหลิ่วกับซ่งเกอรู้ดีว่าพวกเขาไม่ยอมมากันเพราะอะไร
เดิมทีหยางหลิ่วคิดว่าสวี่ฉางเซี่ยสนิทกับฝูเหยียน อยากให้มาอยู่เป็นเพื่อนฝูเหยียน จะได้ไม่เคอะเขินเวลาเจอกู้เจียเหริน
แต่ในเมื่อสวี่ฉางเซี่ยไม่ยอมมา ก็ฝืนใจกันไม่ได้
กู้เจียเหรินเพิ่งกลับมาถึงบ้าน กู้จิ่งเหิงก็พาพ่อแม่ของฝูเหยียนกับฝูเหยียนมาถึงต่อทันที
หลังจากสงครามยุติ กู้จิ่งเหิงถึงได้กลับมาเป่ยเฉิง เขาไม่ได้กลับเป่ยเฉิงมาเกือบสองเดือนแล้ว พอกลับมาก็รีบจัดให้พ่อแม่ของตัวเองกับครอบครัวฝูเหยียนได้พบหน้ากัน เพื่อไม่ให้สกุลฝูคิดว่าฝูเหยียนถูกเมินเฉยแล้วมีปัญหากับเขา
กว่าที่ทั้งสองจะสานสัมพันธ์กันจนมาถึงขั้นนี้ กู้จิ่งเหิงย่อมไม่กล้าทำให้ฝูเหยียนต้องรู้สึกน้อยใจแม้แต่น้อย
ทางสกุลฝูเองก็คงถูกความจริงใจของกู้จิ่งเหิงโน้มน้าวใจได้แล้ว จึงได้รีบพาฝูเหยียนมาเยี่ยมบ้านอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกเร็วถึงเพียงนี้
มื้อนี้บรรยากาศกลมเกลียวอย่างยิ่ง สกุลฝูกับสกุลกู้พูดคุยกันอย่างถูกคอ นัดหมายกันว่าครั้งหน้าที่กู้จิ่งเหิงกลับเป่ยเฉิงอีกครั้ง จะกำหนดวันแต่งงานในวันเกิดของกู้เจียเหริน เพราะยังไงฝูเหยียนก็อายุไม่น้อยแล้ว ส่วนกู้จิ่งเหิงเองก็เข้าเลขสามสิบปีตามปฏิทินจันทรคติแล้ว