พี่เหอเห็นสวี่ฉางเซี่ยยืนเหม่ออยู่หน้าห้อง คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงก้าวเข้าไปจับแขนของสวี่ฉางเซี่ยเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่อย่างนั้น พวกเราย้ายไปอยู่ชั้นบนเถอะนะ”
พี่เหอกลัวว่าสวี่ฉางเซี่ยจะอยู่ห้องที่เจียงเย่าเคยพักนี้ แล้วยิ่งทำให้เห็นอะไรแล้วคิดถึงมากขึ้น
“ไม่ต้องหรอก” สวี่ฉางเซี่ยกลับยิ้มให้พี่เหอแล้วตอบ
เธออยากอยู่ในห้องนี้ เหมือนกับว่าเจียงเย่าไม่เคยจากเธอไปไหน
“แล้วอีกอย่าง อยู่ชั้นล่างก็สะดวกดี” สวี่ฉางเซี่ยรู้ว่าพี่เหอเป็นห่วงเธอ จึงหันหน้าไปบอกว่า “ท้องฉันเริ่มโตขึ้นทุกวัน อยู่ชั้นบนก็เดินไม่สะดวก จริงไหม”
“จริง” พี่เหอใช้มือลูบไปมาบนผ้ากันเปื้อน ลังเลก่อนจะพยักหน้า
โชคดีที่พี่เหอพักอยู่ห้องเล็กๆ ตรงข้ามกับของสวี่ฉางเซี่ย ถ้าทางนี้มีอะไรผิดปกติ นางก็จะได้ยินทันที
……
ตอนกลางคืน สวี่ฉางเซี่ยเพิ่งปิดไฟ ขณะที่นอนลง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติดังขึ้นเสียงหนึ่ง
เหมือนกับเสียงของอะไรบางอย่างกระทบกระจก
เธอจึงพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง มองไปที่กระจกหน้าต่างห้องซึ่งอยู่ห่างออกไปสองสามเมตรอย่างเงียบๆ
ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ สวี่ฉางเซี่ยฟังชัดเจนแล้วว่าเป็นเสียงของมีคมเคาะกระจกหน้าต่างของเธอ