ทว่าวินาทีที่อีกฝ่ายลงจากรถ สวี่ฉางเซี่ยมองเห็นเงาร่างคุ้นตานั้นก็ชะงักไป
อาจารย์เกาที่ออกมาจากห้องน้ำได้ยินเสียงจึงเดินตามออกมา พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็ร้อนใจทันที "โอ๊ย พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว! เป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ!"
"นี่หลานชายฉันเอง วันนี้เขาขับรถมาส่งฉันเพื่อมาสอนพิเศษให้ฉางเซี่ย!"
พี่เหอเห็นคนที่ลงมาจากรถก็งงเช่นกัน หันกลับไปมองสวี่ฉางเซี่ย
"สหายทุกท่าน ขอโทษด้วย พวกเราเข้าใจผิดกันเอง" สวี่ฉางเซี่ยนิ่งไปไม่กี่วินาทีก่อนจะก้าวเข้าไปบอกทหารลาดตระเวน "ท่านนี้คือเพื่อนร่วมงานของพวกท่านจากเขตทหารไห่เฉิง!"
สวี่ฉางเซี่ยไม่คิดเลยว่าหลานชายของอาจารย์เกาจะเป็นเฉินอวี้!
เฉินอวี้ลงจากรถพลางหยิบใบประจำตัวนายทหารออกมาให้ทหารลาดตระเวนดู พวกนั้นถึงเชื่อว่าพลาดกันจริง ๆ
กระทั่งทหารลาดตระเวนจากไป สวี่ฉางเซี่ยถึงหันไปมองเฉินอวี้อีกครั้ง
ทั้งคู่สบตากัน เฉินอวี้ยิ้มแหยให้สวี่ฉางเซี่ย "ผมได้ยินจากป้าผมว่าคุณเจอปัญหาเล็กน้อย ตอนแรกตั้งใจจะเฝ้าอยู่แถวนี้ช่วยคุณจับคนร้าย แต่ไม่คิดว่า..."
ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด ตัวเขาแทบถูกจับเสียเอง
สวี่ฉางเซี่ยยิ้มให้เขาบ้าง "คุณมาอยู่เป่ยเฉิงได้ยังไงคะ"
"ผมพักรักษาตัวอยู่ที่เป่ยเฉิงน่ะ เจ็บนิดหน่อย" เฉินอวี้ตอบสั้น ๆ
สวี่ฉางเซี่ยสังเกตว่าเขาเดินผิดปกติไปนิด ก็เดาว่าเขาคงถูกยิงหรืออะไรสักอย่าง ถึงได้พักรักษาตัว
"ไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย" เฉินอวี้เห็นสวี่ฉางเซี่ยมองมาที่ตัวเขาจึงรีบบอก
สวี่ฉางเซี่ยไม่อยากถามว่าเขาเจ็บตรงไหน จึงนิ่งไปก่อนพูดว่า "เข้าบ้านไปดื่มชากันเถอะ ในรถมันร้อน"